=== قاموس قرآن ===
صبّی: کودک راغب گوید: کودکی که به احتلام نرسیده. در اقرب از جمله معانی آن گوید، طفلیکه از شیر باز گرفته نشده. [مریم:29]. صبو: میل کودکانه «صبا الرجل صبوا و صباء: مال الی الصبوة»راغب گوید: ذوق زد و کار کودکان کرد [یوسف:33]. یعنی خدا، اگر حیله زنان را از من بر نگردانی به آنهامیل کرده از جاهلان میگردم. * [مریم:12]. حکم ذا در مجمع نبوّت گفته است. مؤید آن آیه [مریم:30]. است که عیسی در حین ولادت گفت: خدا مراکتاب داده و پیامبرم کرده است. این دو آیه صریح اند که پیامبری در کودکی هم به شخص اعطا میشود. امام جواد علیه السلام در حدود هفت سالگی به امامت رسید و امام زمان علیه السلام در حدود پنج سالگی. و این عجیب نیست و مورد تصدیق قرآن مجید میباشد. طبرسی در ذیل آیه «...وَ آتَیْناهُ الْحُکْمَ صَبِیّاً» از عیاشی از علی بن اسباط نقل میکند: در اثنای سفر مصر وارد مدینه شدم، محضر ابو جعفر محمد بن علی الرضا علیه السلام آمدم که پنج ساله بود، در قیافهاش دقت میکردم که پیش از یاران مصری توصیفش کنم، به من نگاه کرد فرمود یا علی رویه او در نبوّت است. فرموده: «فَلَمّا بَلَغَ اَشَدِّهُ آتَیْناهُ حُکْماً وَ عِلْماً» و فرموده «وَ آتَیْناهُ الْحُکْمَ صَبِیّاً» جایز که حکم در سن چهل سالگی و جایز است در کودکی داده شود.