«رئوف» اشاره به محبت و لطف خاص خدا نسبت به مطیعان است.
=== قاموس قرآن ===
از اسماءِ حسنی است و یازده بار در قرآن مجید آمده است. دوباره تنها و نه بار توأم با رحیم [آل عمران:30].همچنین بقره:207. در ده محل از یازده محل فوق صفت خداوند و در یک محل صفت حضرت رسول اکرم «صلی اللّه علیه و آله» آمده است [توبه:128]. آیاتی که رؤف در آنها توأم با رحیم آمده است عبارتاند از [بقره:143]، توبه 117، نحل 7 و 47، حج:65، نور:20، حدید:9، حشر:10. در این آیات به احتمال قوی مراد آن است که خداوند به عموم اعّم از گرفتار و غیر آن مهربان است ناگفته نماند در «رحم» خواهد آمد که رأفت خدا به معنی تأثر و رقّت قلب نیست چنان که در بشر است و رأفت خدا همان نعمتهای خداست که خوان کرمش برای عموم گسترده است و از رأفت بزرگش هدایت خلق بوسیله فطرت و پیامبران است.
بعضی از مردم (با ایمان و فداکار، همچون علی (ع) در «لیلة المبیت» به هنگام خفتن در جایگاه پیغمبر ص)، جان خود را به خاطر خشنودی خدا میفروشند؛ و خداوند نسبت به بندگان مهربان است.
روزی که هر کس، آنچه را از کار نیک انجام داده، حاضر میبیند؛ و آرزو میکند میان او، و آنچه از اعمال بد انجام داده، فاصله زمانیِ زیادی باشد. خداوند شما را از (نافرمانی) خودش، برحذر میدارد؛ و (در عین حال،) خدا نسبت به همه بندگان، مهربان است.»
مسلّماً خداوند رحمت خود را شامل حال پیامبر و مهاجران و انصار، که در زمان عسرت و شدّت (در جنگ تبوک) از او پیروی کردند، نمود؛ بعد از آنکه نزدیک بود دلهای گروهی از آنها، از حقّ منحرف شود (و از میدان جنگ بازگردند)؛ سپس خدا توبه آنها را پذیرفت، که او نسبت به آنان مهربان و رحیم است!
(همچنین) کسانی که بعد از آنها [= بعد از مهاجران و انصار] آمدند و میگویند: «پروردگارا! ما و برادرانمان را که در ایمان بر ما پیشی گرفتند بیامرز، و در دلهایمان حسد و کینهای نسبت به مؤمنان قرار مده! پروردگارا، تو مهربان و رحیمی!»