وَعِيد

=== قاموس قرآن === راغب گوید: وعد در وعده خیر وشر هر دو بکار رود گویند: «وَعَدْتُهُ بِنَفْعٍ وَ ضَرٍ»... ولی وعید فقط در وعده شر گفته می‏شود. فعل آن «اَوْعَدَ ایعاداً»است. نگارنده گوید: دلیل قول راغب استعمال قرآن مجید است. [اسراء:108]. این «وعد» در خیر است [هود:65]. این «وعد» در شر و اشاره بوعده عذاب نسبت به قوم صالح «علیه‏السلام» است ایضا [اعراف:44]. فعل اول در وعده خیر ودوم در وعده شر وعذاب است. ایضاآیه [ق:14]. و [ق:28]. و نظائر آن که در باره شر و عذاب می‏باشد. * مواعده: هم برای مفرد باشد و هم بین الاثنین چنانکه در اقرب الموارد گفته است [بقره:51]. مواعده در آیه بین الاثنین نیست و به معنی وعده است یعنی آنگاه که به موسی چهل شب را وعده کردیم که در میقات باشد و الواح تورات را دریافت کند، سپس شما گوساله را برای عبادت اخذ کردید. * تَوعُدو اِنَعاد: بین الاثنین است به قولی تواعد در خیر و اتعاد در شر است. [انفال:42]. اگر با همدیگر وعده کرده بودید در وعده اختلاف می‏کردید. ایعاد: ظاهرا در شر است گویند: «اَوْعَدَهُ ایعاداً تَهَدَّدَهُ» یعنی او را تهدید کرد «اَوْعَدَهُ السِجْنَ» [اعراف:86]. ننشینید در هر راهی که مردم را می‏ترسانید واز راه خدا باز می‏دارید. ظاهر ان است که قوم شعیب «علیه السلام» در سراه مؤمنان می‏نشسته و آنها را تهدید می‏کرده‏اند. *** مَوْعِد: (به فتح میم و کسر عین) مصدر میمی به معنی وعد و اسم زمان و مکان است مثل [طه:86-87]. در وعده و عهد من تخلف کردید گفتند: ما از پیش خود وعده تو را تخلف نکردیم. همچنین است موعدة. و در آیه [هود:17]. به معنی مکان است یعنی: هر که از دسته‏های کفر به آن کفر ورزد وعده گاه و مکان او آتش است. و در آیه [هود:81]. مراد زمان است. میعاد: مواعده. وعد. طبرسی فرموده: میعاد به معنی وعده است چنانکه میقات به معنی وقت. در کتب لغت مواعده و وقت نیز گفته‏اند. [رعد:31]. خداوند به وعده‏اش تخلف نمی‏کند.