=== قاموس قرآن ===
سال. [عنکبوت:14]. جمع آن در قرآن سنون است. [کهف:11]. بعضی گویند: اصل آن سنه است به دلیل آنکه سنهات جمع بسته میشود و بعضی گویند: سنواست که جمع آن سنوات آید و این دومی مشهورتر است (اقرب). راغب ذیل لغت عوم میگوید: کلمه سنه اکثراً به سال قحطی و سختی اطلاق میشود به عکس «عام» که به سال فراوانی و راحتی گفته میشود در لفظ سنه نیز نظیر آن را گفته است. این سخن در اقرب و سایر کتابها نیز کتابها نیز گفته شده است. علی هذا معنی آیه [اعراف:130]. آن است که: آل عمران را با سالهای سخت که پر از قحطی و فشار بود و با نقص ثمرات مؤاخذه کردیم. در مجمع ذیل آیه فوق از شاعری نقل شده: کَأَنَّ النّاسَ اِذْفَقَدُوا عَلَیّاً نَعامٌ جالَ فی بَلَدٍ سِنینا گوئی مردم آنگاه که علی علیه السلام را از دست دادند: شتر درغهائی اند که در سرزمین پر از قحطی نیز گفتهاند و شعر از آن است . نا گفته نماند سنه در سالهای غیر سختی نیز به کار رفته مثل [بقره:96]، [یونس:5]. بقیه سخن را در «عام» مطالعه کنید.
و آنها را حریصترین مردم -حتی حریصتر از مشرکان- بر زندگی (این دنیا، و اندوختن ثروت) خواهی یافت؛ (تا آنجا) که هر یک از آنها آرزو دارد هزار سال عمر به او داده شود! در حالی که این عمر طولانی، او را از کیفر (الهی) باز نخواهد داشت. و خداوند به اعمال آنها بیناست.
خداوند (به موسی) فرمود: «این سرزمین (مقدس)، تا چهل سال بر آنها ممنوع است (و به آن نخواهند رسید)؛ پیوسته در زمین (در این بیابان)، سرگردان خواهند بود؛ و در باره (سرنوشت) این جمعیّت گنهکار، غمگین مباش!»
آنان از تو تقاضای شتاب در عذاب میکنند؛ در حالی که خداوند هرگز از وعده خود تخلّف نخواهد کرد! و یک روز نزد پروردگارت، همانند هزار سال از سالهایی است که شما میشمرید!
و ما نوح را بسوی قومش فرستادیم؛ و او را در میان آنان هزار سال مگر پنجاه سال، درنگ کرد؛ اما سرانجام طوفان و سیلاب آنان را فراگرفت در حالی که ظالم بودند.
امور این جهان را از آسمان به سوی زمین تدبیر میکند؛ سپس در روزی که مقدار آن هزار سال از سالهایی است که شما میشمرید بسوی او بالا میرود (و دنیا پایان مییابد).
ما به انسان توصیه کردیم که به پدر و مادرش نیکی کند، مادرش او را با ناراحتی حمل میکند و با ناراحتی بر زمین میگذارد؛ و دوران حمل و از شیر بازگرفتنش سی ماه است؛ تا زمانی که به کمال قدرت و رشد برسد و به چهل سالگی بالغ گردد میگوید: «پروردگارا! مرا توفیق ده تا شکر نعمتی را که به من و پدر و مادرم دادی بجا آورم و کار شایستهای انجام دهم که از آن خشنود باشی، و فرزندان مرا صالح گردان؛ من به سوی تو بازمیگردم و توبه میکنم، و من از مسلمانانم!»