«لهو» (سرگرمی) به هر کاری گفته می شود که انسان را به خود مشغول داشته و از مسائل اصولی منحرف سازد.
تعبیر به «لَهْو» در سوره «جمعه» اشاره به طبل و سایر آلات لهوی است که، به هنگام
ورود قافله تازه به «مدینه» می زدند، که هم نوعی اخبار و اعلام بود، و هم وسیله ای برای سرگرمی و تبلیغ کالا، همان گونه که در دنیای امروز نیز در فروشگاه هایی که به سبک غرب است نیز، نمونه آن دیده می شود. و «لَهْوُ الْحَدِیْثِ» به معنای سخنان بیهوده است.
=== قاموس قرآن ===
مشغول شدن. چیزی که مشغول میکند «لَهَا الرَّجُلُ برالشَّیْءِ: لَعَبَ» این مشغول شدن توأم با غفلت است. راغب میگوید: لهو آن است که انسان را از آنچه مهم است به دردش میخورد مشغول نماید. [انعام:32]. نیست زندگی دنیا مگر بازی و مشغول کننده. الهاء: مشغول کردن. [منافقون:9]. اموال و اولادتان شما را از یاد خدا مشغول و غافل نکند [نور:37]. مردانی که تجارت و فروختن آنها را از یاد خدا مشغول و غافل نمیکند. * [عبس:10-8]. تلهی مشغول شدن و غفلت ورزیدن است یعنی: اما آنکه شتابان پیش تو میآید و از خدا میترسد تو از او غافل میشوی و به چیز دیگری مشغول میگردی. * [انبیاء:3]. آنها به بازی زندگی پرداختهاند. دلهایشان به غیر حق مشغول است. لهو الحدیث [لقمان:6]. یعنی: بعضی از مردم حدیث مشغول کننده را میخرد تا مردم را ندانسته از راه خدا گمراه کند و راه خدا را مسخره گیرد، عذاب خوار کننده برای آنهاست. در مجمع فرموده این آیه درباره نضر بن حرث بن علقمه نازل شد که برای تجارت به فارس میرفت، اخبار عجم را میآموخت و بر قریش نقل میکرد و میگفت: محمد به شما اخبار عاد و ثمود را نقل میکند من هم داستان رستم، اسفندیار، و اخبار کسریها را، مردم به داستانسرائی او گوش داده و از شنیدن قرآن دست میکشیدند. در المیزان از تفسیر قمی از امام باقر «علیه السلام» نقل شده که مراد از «مِنَ النَّاسِ مِنْ یَشْتَری...» نضر بن حارث بن علقمه است. نگارنده گوید: گمان بیشتر آن است که تمام سوره لقمان از برای این ماجرا نازل شده است و این سوره میفهماند که قرآن حاوی حقائق و راههای سعادت دنیا و آخرت است و حکایاتی که در آن نقل شده مثل حکایت لقمان پر از فوائد و نصائح است نه مثل قصه رستم و اسفندیار که جز لهو الحدیث نیست. غناء روایات بسیاری درباره آیه فوق نازل شده که دلالت دارند براینکه غناء و آواز خوانی از مصادیق لهوالحدیث است و حرام میباشد. رجوع شود به روایات در وسائل و غیره . زندگی لهو: [عنکبوت:64]. لفظ «لَهْو و لَعِب» چهاربار درباره زندگی دنیا آمده است درباره لعب بودن آن در «لعب» سخن گفتیم. تعبیر «لَهْو» درباره دنیا مشعر بر آن است که زندگی دنیا انسان را از یاد حق و آخرت غافل میکند چنانکه [منافقون:9]. [نور:37]. این مطلب را روشن میکند و در بسیاری از آیات هست: [انعام:70]. پس باید در زندگی مواظب بود.
بدانید زندگی دنیا تنها بازی و سرگرمی و تجمّل پرستی و فخرفروشی در میان شما و افزون طلبی در اموال و فرزندان است، همانند بارانی که محصولش کشاورزان را در شگفتی فرو میبرد، سپس خشک میشود بگونهای که آن را زردرنگ میبینی؛ سپس تبدیل به کاه میشود! و در آخرت، عذاب شدید است یا مغفرت و رضای الهی؛ و (به هر حال) زندگی دنیا چیزی جز متاع فریب نیست!