عَلَى

بَلَى قَادِرِينَ عَلَى أَنْ نُسَوِّيَ بَنَانَهُ

آری قادریم که (حتّی خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتّب کنیم!

بَلِ الْإِنْسَانُ عَلَى نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ

بلکه انسان خودش از وضع خود آگاه است،

أَ لَيْسَ ذٰلِكَ بِقَادِرٍ عَلَى أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتَى

آیا چنین کسی قادر نیست که مردگان را زنده کند؟!

هَلْ أَتَى عَلَى الْإِنْسَانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُنْ شَيْئاً مَذْكُوراً

آیا زمانی طولانی بر انسان گذشت که چیز قابل ذکری نبود؟!

وَ يُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً

و غذای (خود) را با اینکه به آن علاقه (و نیاز) دارند، به «مسکین» و «یتیم» و «اسیر» می‌دهند!

مُتَّكِئِينَ فِيهَا عَلَى الْأَرَائِكِ لاَ يَرَوْنَ فِيهَا شَمْساً وَ لاَ زَمْهَرِيراً

این در حالی است که در بهشت بر تختهای زیبا تکیه کرده‌اند، نه آفتاب را در آنجا می‌بینند و نه سرما را!

وَ مَا هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِينٍ

و او نسبت به آنچه از طریق وحی دریافت داشته بخل ندارد!

الَّذِينَ إِذَا اكْتَالُوا عَلَى النَّاسِ يَسْتَوْفُونَ

آنان که وقتی برای خود پیمانه می‌کنند، حق خود را بطور کامل می‌گیرند؛

كَلاَّ بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَ

چنین نیست که آنها می‌پندارند، بلکه اعمالشان چون زنگاری بر دلهایشان نشسته است!

عَلَى الْأَرَائِكِ يَنْظُرُونَ

بر تختهای زیبای بهشتی تکیه کرده و (به زیباییهای بهشت) می‌نگرند!

عَلَى الْأَرَائِكِ يَنْظُرُونَ

در حالی که بر تختهای آراسته بهشتی نشسته و (به سرنوشت شوم آنها) می‌نگرند!

وَ هُمْ عَلَى مَا يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ

و آنچه را با مؤمنان انجام می‌دادند (با خونسردی و قساوت) تماشا می‌کردند!

الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ اللَّهُ عَلَى كُلِ شَيْ‌ءٍ شَهِيدٌ

همان کسی که حکومت آسمانها و زمین از آن اوست و خداوند بر همه چیز گواه است!

إِنَّهُ عَلَى رَجْعِهِ لَقَادِرٌ

مسلّماً او [= خدائی که انسان را از چنین چیز پستی آفرید] می‌تواند او را بازگرداند!

وَ لاَ تَحَاضُّونَ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ

و یکدیگر را بر اطعام مستمندان تشویق نمی‌کنید،

أَ رَأَيْتَ إِنْ كَانَ عَلَى الْهُدَى

به من خبر ده اگر این بنده به راه هدایت باشد،

وَ إِنَّهُ عَلَى ذٰلِكَ لَشَهِيدٌ

و او خود (نیز) بر این معنی گواه است!

الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ

آتشی که از دلها سرمی‌زند!

وَ لاَ يَحُضُ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ

و (دیگران را) به اطعام مسکین تشویق نمی‌کند!