تُبّع

=== قاموس قرآن === [دخان:37]، [ق:14]. این کلمه که فقط دو بار در قرآن مجید آمده، گفته‏اند: لقب پادشاهان یمن است چنان که فرعون لقب شاهان مصر، قیصر لقب شاهان روم و کسری لقب پادشاهان ایران بود. راغب گوید: علّت این تسمیه آنست که شاهان تبّع در سیاست و زمامداری تابع یکدیگر بوده و از یک نقشه پیروی می‏کرده‏اند و گویند: تبّع پادشاهی است که ملّت از وی پیروی نماید. طبرسی علّت این تسمیه را کثرت پیروان دانسته و قول راغب را به طور احتمال آورده است. قرآن مجید در نابود شدن قوم تِبّع صریح است ولی از خود تبّع ساکت است. در مجمع البیان از سهل بن سعد از رسول خدا «صلی اللّه علیه و آله و سلم» نقل کرده که فرمود: تبّع را فحش نگوئید که او اسلام آورده، ولید بن صبیح از امام صادق «علیه السلام» نقل کرده که: تبّع به طایفه اَوس و خَزْرَج گفت در همین جا باشید تا این پیامبر بیاید و اگر او را درک می‏کردم در خدمتش بودم و با او به پا می‏خواستم. در تفسیر برهان نیز چند حدیث در همین مضمون منقول است. در کمال الدین صدوق ره ص 169 باب 11 سه حدیث در مدح تبّع آمده از جمله از ابن عباس که گفت کار تبّع آمده از جمله از ابن عباس که گفت کار تبّع بر شما مشتبه نشود او مسلم بود. احتمال می‏رود که او یکی از پیامبران باشد چون از وی ذَمّی نشده و شاید «قوم تبّع» مثل «قوم نوح» و «قوم ابراهیم» باشد که هر دو پیامبرند نه مثل «قومخ فرعون» که مبغوض و ملعون است.