أَهْلَكْنَاهُم

تکرارها: ۴

=== قاموس قرآن === هلاک در اصل به معنی ضایع شدن و تباه گشتن است. چنانکه طبرسی ذیل [بقره:195]. گفته و اضافه کرده: آن بودن چیزی است بطوریکه دانسته نیست کجا است. در اقرب الموارد گفته: بکار نمی‏رود مگر در مرگ بد. از راغب نیز استفاده می‏شود که ذمّ در آن منظور است و آن عنقریب بررسی خواهدشد. مَهلِک: (بروزن مغرب) مصدر میمی است به معنی هلاکت. [کهف:59]. برای هلاکت آنان وعده‏ای قرار دادیم. [نمل:49]. سپس به ولی و جانشین او می‏گوییم: ما شاهد مرگ خانواده او نبودیم و از مرگ آنها بی خبریم. تَهْلُکَة: به قولی مصدر است به معنی هلاک و به قولی هر چیز است که عاقبتش هلاکت باشد در کلام عرب مصدری بر وزن تَفْعُلَة (مضموم اللام) نیست مگر این مصدر(مجمع) در صحاح نقل کرده تهلکه از نوادر مصدرها و بر غیرقیاس است. [بقره:195]. در راه خدا مال خرج کنید و خودتان را به هلاکت نیاندازید و نیکی کنید که خدا نیکوکاران را دوست می‏دارد. ظاهر آیه آن است که عدم انفاق در راه خدا القاء نفس در تهلکه است ولی قطع نظر از آن جمله «لاتُلْقُوا بِأَیْدیکُمْ اِلَی التَّهْلُکَةِ» یک قاعده کلی است. اینک موارد استعمال این کلمه در کلام الله مجید: مرگ عادی از جمله موارد این کلمه در قرآن مجید مرگ معمولی است چنانکه در باره یوسف «علیه‏السلام» آمده [مؤمنون:34]. ایضا آیه [نساء:176]. و نیز [جاثیة:24]. و همچنین [مائده:17]. در همه این آیات هلاک به معنی مرگ معمولی است. در المنار ذیل «اِنِ امْرُؤهَلَکَ...» گوید لفظ هلاک از چند قرن به این طرف بکار نمی‏رود مگر در مقام تحقیر و قرآن آن را در این آیه و در آیه دیگر که درباره یوسف «علیه‏السلام»آمده «حَتَی اِذا هَلَکَ...» در مرگ مطلق به کار برده است. نگارنده گوید علی هذاهلاک در زمان نزول قرآن به مرگ مطلق و غیره‏اطلاق می‏شده و اعتبار ذمّ و تحقیر در آن از مستحدثات می‏باشد و شاید از این جهت است که طبرسی رحمه الله و غیره در باره آن چیزی نگفته و در آیات فوق مرگ مطلق معنی کرده‏اند. راغب که قید ذم را لازم دانسته علت استعمال آن را در مرگ مطلق به کتاب دیگری حواله داده که اطلاعی از آن نداریم. در سیره ابن هشام که در اواخر قرن دوم هجری نوشته شده این عبارات هست: «هَلَکَ عَبْدُاللهِ اَبُورَسُولِ اللهِ «صلی الله علیه واله» - «هَلَکَ اَبوُطالِب - هَلَکَ خَدیجَهٌ بِنْتُ خُوَیْلِد» از این معلوم می‏شود که هلاک در آن عصر به معنی مرگ عادی بوده است. تباهی و از بین رفتن در آیاتی نظیر [بقره:205]. [آل عمران :117]. مراد تباه شدن و از بین رفتن است که از مصادیق هلاک می‏باشد. هلاک بوسیله عقوبت بیشتر موارد استعمال آن در قرآن عزیز همان هلاکت بوسیله عذاب است مثل [نجم:50]. [اسراء:17]. *** ناگفته نماند فعل هلک در قرآن مجید همواره لازم بکار رفته و متعدی آن از باب افعال استعمال شده است ولی در صحاح و اقرب الموارداست که بنوتمیم هلک را متعدی (نیز) بکار می‏برند و نیز ناگفته نماند: کلمه هلاکت در کلام عرب بکار نرفته ظاهرا آن فقط در افواه معمول شده و مأخذ صحیحی ندارد.
۰۱۲۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۰سال ۲: ۰سال ۳: ۰سال ۴: ۱سال ۵: ۰سال ۶: ۰سال ۷: ۲سال ۸: ۰سال ۹: ۰سال ۱۰: ۰سال ۱۱: ۰سال ۱۲: ۰سال ۱۳: ۱سال ۱۴: ۰سال ۱۵: ۰سال ۱۶: ۰سال ۱۷: ۰سال ۱۸: ۰سال ۱۹: ۰سال ۲۰: ۰سال ۲۱: ۰سال ۲۲: ۰سال ۲۳: ۰
کهف · ۵۹

وَ تِلْكَ الْقُرَى أَهْلَكْنَاهُمْ لَمَّا ظَلَمُوا وَ جَعَلْنَا لِمَهْلِكِهِمْ مَوْعِداً

این شهرها و آبادیهایی است که ما آنها را هنگامی که ستم کردند هلاک نمودیم؛ و برای هلاکتشان موعدی قرار دادیم! (آنها ویرانه‌هایش را با چشم می‌بینند، و عبرت نمی‌گیرند!)

طه · ۱۳۴

وَ لَوْ أَنَّا أَهْلَكْنَاهُمْ بِعَذَابٍ مِنْ قَبْلِهِ لَقَالُوا رَبَّنَا لَوْ لاَ أَرْسَلْتَ إِلَيْنَا رَسُولاً فَنَتَّبِعَ آيَاتِكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَ وَ نَخْزَى

اگر ما آنان را پیش از آن (که قرآن نازل شود) با عذابی هلاک می‌کردیم، (در قیامت) می‌گفتند: «پروردگارا! چرا پیامبری برای ما نفرستادی تا از آیات تو پیروی کنیم، پیش از آنکه ذلیل و رسوا شویم!»

دخان · ۳۷

أَ هُمْ خَيْرٌ أَمْ قَوْمُ تُبَّعٍ وَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ أَهْلَكْنَاهُمْ إِنَّهُمْ كَانُوا مُجْرِمِينَ

آیا آنان بهترند یا قوم «تبّع» و کسانی که پیش از آنها بودند؟! ما آنان را هلاک کردیم، چرا که مجرم بودند!

محمد · ۱۳

وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ هِيَ أَشَدُّ قُوَّةً مِنْ قَرْيَتِكَ الَّتِي أَخْرَجَتْكَ أَهْلَكْنَاهُمْ فَلاَ نَاصِرَ لَهُمْ

و چه بسیار شهرهایی که از شهری که تو را بیرون کرد نیرومندتر بودند؛ ما همه آنها را نابود کردیم و هیچ یاوری نداشتند!