آیه ۳۴ سوره ق

«أُدْخُلُوهَا»: داخل بهشت شوید. «بِسَلامٍ»: با درود ما بر شما، با سلامت از هرگونه بدی و ناراحتی و آفت و بلا و کیفر و عذاب. با سلامت کامل از نظر جسم و جان. در امن و امان. «یَوْمُ الْخُلُودِ»: روزی که خدا وعده جاودانه زیستن در آن را به شما داده بود.

۱ - رهنمون شدن متقین در قیامت، به سوى بهشت همراه با تکریم و درود و شادمانى «و أُزلفت الجنّة للمتّقین ... ادخلوها بسلم» ۲ - نبودن کم ترین سختى و ملالت براى تقواپیشگان، در انتقال از صحنه قیامت به باغ هاى بهشت «ادخلوها بسلم» ۳ - بیم داران از خدا در دنیا، ایمن از هر غم و اندوه، در آخرت «من خشى الرحمن ... ادخلوها بسلم» ۴ - استقبال فرشتگان از بهشتیان، با تحیت و سلام «ادخلوها بسلم» بنابراین که قائل «ادخلوها» فرشتگان باشند، برداشت بالا قابل استفاده است. ۵ - روزگار خوش بهشت، روزگارى جاودان «ادخلوها بسلم ذلک یوم الخلود» ۶ - جاودانگى در بهشت و لذت هاى آن، مهم ترین نوید به بهشتیان، در آغاز ورود «ادخلوها بسلم ذلک یوم الخلود» ۷ - آسایش خاطر بهشتیان، در پرتو اطمینان از زوال ناپذیرى نعمت ها «ادخلوها بسلم ذلک یوم الخلود» برداشت بالا بنابراین نکته است که «ذلک یوم...» در مقام تعلیل براى «ادخلوها بسلام» باشد; یعنى، چون در بهشت جاودانه اید، دیگر مجال هیچ اندوه ندارید و خاطرتان آسوده باد.