آیه ۲ سوره یس

«الْحَکِیمِ»: دارای حکمت و دانش سودمند.

ابن عباس گوید: رسول خدا صلى الله علیه و آله ذکر سجده را بلند قرائت می‌کرد تا این که عده اى از قریش در صدد ایذاء و اذیت پیامبر برآمدند و خواستند نقشه شوم خویش را عملى سازند ولى گرفتار شدند و به شکنجه افتادند لذا با زبان عذرخواهى نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله آمدند و او را به خداوند و خویشاوندانش قسم دادند و از اثر دعاى پیامبر از گرفتارى و شکنجه رهائى یافتند سپس این آیات نازل گردید با وجود بر این هیچ یک از آنان ایمان نیاوردند.

کتاب الدلائل از ابونعیم.

۱ - سوگند خداوند به قرآن «و القرءان» «واو» در «والقرآن» براى قسم است; یعنى، «أقسم بالقرآن الحکیم». ۲ - قرآن، کتابى با عظمت و بلند مرتبه در پیشگاه خداوند «و القرءان» سوگند خداوند به قرآن، حاکى از عظمت و بلند مرتبه بودن آن است. ۳ - قرآن، کتابى است آمیخته با حکمت. «و القرءان الحکیم» «حکیم» مى تواند به معناى «ذوالحکمة» باشد و نیز مى تواند مرادف «مُحْکَم» (فعیل به معناى «مُفْعَل») باشد; چنان که در قرآن هم به همین معنا به کار رفته است: «کتاب اُحکمت آیاته...» (هود (۱۱) آیه ۱). برداشت فوق برپایه احتمال اول است. ۴ - قرآن، کتابى است پاینده، استوار و خلل ناپذیر. «و القرءان الحکیم»