=== قاموس قرآن ===
راندن و دور کردن. «لَعَنَهُ لَعْناً: طَرَدَهُ وَ اَبْعَدَهُ عَنِ الْخَیْرِ» در مفردات گفته: لعن به معنی طرد و دور کردن از روی غضب است. آن از خدا در آخرت عذاب و در دنیا انقطاع از قبول رحمت و توفیق خداست و از انسان نفرین است نسبت به غیر. [بقره:88]. بلکه خدا آنها را در اثر کفرشان از رحمت خویش دور کرده است [احزاب:64]. [بقره:159]. یعنی لاعنون از خدا خواهند که کتمان کنندگان آیات را از رحمت خویش دور کند. [بقره:161]. لعنت در اینجا به معنی عذاب است. اصناف زیر در قرآن کریم مورد لعنت اند: 1- کفار به طور مطلق. [احزاب:64]. 2- منافقان. [احزاب:61-60]. ایضاً [فتح:6]. 3- ابلیس. [ص:78]. [نساء:118]. 4- آنانکه خدا و رسول را اذیت میکنند: [احزاب:57]. 5- اهل فساد و قاطعان رحم: [محمّد:23-22]. با ملاحظه آیه ماقبل روشن میشود که مراد از «تَوَلَّیْتُمْ» اعراض از حق و جهاد است نه به معنی حکومت. 6- آنانکه آیات خدا و راههای هدایت را کتمان کرده و مخفی میدارند. [بقره:159].اینان در کتمان حق هم به خدا خیانت کردهاند و همه به مردم. لذا خدا به آنها لعنت کرده و مردم از خدا به آنها لعنت میخواهند. 7- ستمکاران: [هود:18]. [اعراف:44]. ظاهراً منظور ستمکاران کفار است رجوع شود به صدر هر دو آیه ایضاً آیه [غافر:52]. 8- شجره ملعنونه. [اسراء:60]. مراد از شجره ملعونه بنابر تحقیقی که در «رأی» گذشت بنی امیه است. 9- آنانکه به زنان پاکدامن نسبت زنا بدهند. [نور:23]. لعان لعان و ملاعنه آن است که مردی به زنش نسبت زنا بدهد و شاهد نداشته باشد باید چهار دفعه بگوید: خدا را شاهد میگیرم که در این نسبت راستگو هستم، در دفعه پنجم میگوید: اگر دروغگو باشد لعنت خدا بر اوست. پس از آن زن چهار مرتبه میگوید: خدا را شاهد میگیرم که او دروغ میگوید، مرتبه پنجم میگوید: غضب خدا بر او اگر مرد راست میگوید. در اینصورت به یکدیگر حرام ابدی میشوند، این مطلب در آیات 6 تا 9 سوره نور ذکر شده است، لعان میان عویمر بن ساعده و زنش که به وی نسبت زنا داده بود به وسیله رسول خدا «صلی اللَّه علیه و آله» برای اولین بار واقع گردید بنابر آنچه از تفسیر قمی نقل شده است. به نقل مجمع: آن میان هلال بن امیه و زنش واقع شد. ایضاً در نفی ولد لعان جاری است و آن این است که کسی بگوید: این بچه از من نیست و زن آن را از زنا زائیده است.
و (آنها از روی استهزا) گفتند: دلهای ما در غلاف است! (و ما از گفته تو چیزی نمیفهمیم. آری، همین طور است!) خداوند آنها را به خاطر کفرشان، از رحمت خود دور ساخته، (به همین دلیل، چیزی درک نمیکنند؛) و کمتر ایمان میآورند.
بعضی از یهود، سخنان را از جای خود، تحریف میکنند؛ و (به جای اینکه بگویند: «شنیدیم و اطاعت کردیم»)، میگویند: «شنیدیم و مخالفت کردیم! و (نیز میگویند:) بشنو! که هرگز نشنوی! و (از روی تمسخر میگویند:) راعنا [= ما را تحمیق کن!]» تا با زبان خود، حقایق را بگردانند و در آیین خدا، طعنه زنند. ولی اگر آنها (به جای این همه لجاجت) میگفتند: «شنیدیم و اطاعت کردیم؛ و سخنان ما را بشنو و به ما مهلت ده (تا حقایق را درک کنیم)»، برای آنان بهتر، و با واقعیت سازگارتر بود. ولی خداوند، آنها را بخاطر کفرشان، از رحمت خود دور ساخته است؛ از این رو جز عدّه کمی ایمان نمیآورند.
خداوند به مردان و زنان منافق و کفّار، وعده آتش دوزخ داده؛ جاودانه در آن خواهند ماند -همان برای آنها کافی است!- و خدا آنها را از رحمت خود دور ساخته؛ و عذاب همیشگی برای آنهاست!
و (نیز) مردان و زنان منافق و مردان و زنان مشرک را که به خدا گمان بد میبرند مجازات کند؛ (آری) حوادث ناگواری (که برای مؤمنان انتظار میکشند) تنها بر خودشان نازل میشود! خداوند بر آنان غضب کرده و از رحمت خود دورشان ساخته و جهنم را برای آنان آماده کرده؛ و چه بد سرانجامی است!