«أَساوِرَ» جمع «اسوره» (بر وزن مشورة) و آن نیز، به نوبه خود جمع «سوار» (بر وزن غبار و کتاب) است; و در اصل، از کلمه فارسی «دستوار» یعنی دستبند گرفته شده است، و بعد از آن که معرّب گردیده از آن فعل های عربی نیز مشتق شده است.
=== قاموس قرآن ===
(به فتح سین) بالا زفتن با جهش. راغب گوید: و ثوب مع علوّ. در اقرب آمده «سار الحائط سوراً: علاه - صعد علیه» همچنین است تسوّر [ص:21]. ایا داستان خصم را دانستهای که از محراببالا رفتند؟. سور (به ضم س) دیوار شهر را گفتهاند (حصار) [حدید:13]. میانشان دیواری و حائلی که درب دارد زده شد. آن به معنی میهمانی نیز آمده و فارسی است در نهایه آمده که رسول خدا صلی اللّه علیه و اله وسلم به اصحابش فرمود «قوموا فقد صنع جابر سوراً ای طعاماً یدعو الیه الناس». سوار (به کسر س) دستبند به قول راغب آن معرب دستوار است جمع آن در قرآن اسوره و اساور است [کهف:31]. [زخرف:53] طبرسی فرموده: فرعونیان چون مردی را به ریاست انتخاب میکردن دستبند طلا بدستش و طوق طلا به گردنش میکردند لذا فرعون گوید: اگر موسی پیامبر است چرا دستبندهای طلا از طرف آسمان به وی انداخته نشده است . سوره به نعنی مرتبه بلند است چنانکه طبرسی و راغب گفته و قول نابغه را شاهد آوردهاند . طبرسی افزوده: آن از سور البناء اخذ شده... هر سوره از قرآن به مثابه درجه باند و منزل عالی است که قارء قرآن از یکی به دیگری بالا میرود تا به آخر قرآن برسد . راغب گقته علت این تسمیه آن است که سوره مانند حصار بلد قرآن را احاطه کرده و یا منزلتی است مانند منازل قنر. بعضی آن را سوره (با همزه) خواندهاند که به معنی بقیّه است گویا هر سوره قطعهای است از قرآن که جدا شده و باقی مانده است . ولی قول طبرسی کاملاً عالی و به جاست در کافی کتاب فضل القرآن در ضمن حدیثی از موسی بن جعفر علیه السلام نقل شده «فَاِنَّ دَرَجاتِ الْجَنَّةِ عَلی قَدْرِ آیاتِ الْقُرْآنِ یُقالَ لَهُ: اِقْرَءْ وَراقِو فَیَقْرَءُ ثُمَّ یَرْقی...» مراتب و درجات بهشت به عدد آیات قرآن است به او (شیعه اهل بیت علیهم السلام) کفته میشود: بخوا و بالا رو. پس میخواند و بالا میرود و نیز از حضرت صادق علیه السلام نقل شده که: هر که سورهای از قرآن را فراموش کند در صورتیکه نیکو و درجهای عالی در بهشت، برای او ممثّل میشود، چون آن را بیند گوید:تو چیستی و چه زیبائی؟ ای کاش برای من میبودی، میگوید مرا نمیشناسی؟ من فلان سوره هستم اگر فراموشم نمیکردی به اینجایت بالا میبردم. بنابراین علت تسمیه سورههای قرآن آن است که هر یک را مقام و درجه بخصوصی است از درجات بهشت و یا درجه و مرتبهای است از واقعیّات عالم. * [نور:1]، [بقره:23]. این سورهای است که نازل کرده و معیت نمودهایم. سور (مثل صرد) جمع سوره است [هود:13].
آنها کسانی هستند که بهشت جاودان برای آنان است؛ باغهایی از بهشت که نهرها از زیر درختان و قصرهایش جاری است؛ در آنجا با دستبندهایی از طلا آراسته میشوند؛ و لباسهایی (فاخر) به رنگ سبز، از حریر نازک و ضخیم، دربر میکنند؛ در حالی که بر تختها تکیه کردهاند. چه پاداش خوبی، و چه جمع نیکویی!
خداوند کسانی را که ایمان آورده و اعمال صالح انجام دادهاند، در باغهایی از بهشت وارد میکند که از زیر درختانش نهرها جاری است؛ آنان با دستبندهایی از طلا و مروارید زینت میشوند؛ و در آنجا لباسهایشان از حریر است.
بر اندام آنها [= بهشتیان] لباسهایی است از حریر نازک سبزرنگ، و از دیبای ضخیم، و با دستبندهایی از نقره آراستهاند، و پروردگارشان شراب طهور به آنان مینوشاند!