لُقْمَان

تکرارها: ۲

=== قاموس قرآن === انسان کامل و معروف که نامش دوبار در قرآن مجید ذکر شده [لقمان:13-12]. ظاهراً اعطاء حکمت ملازم با امر به شکر است آیه اوّل صریح است در اینکه به لقمان حکمت داده شده ولی نبوّت او به صراحت از قران استفاده نمی‏شود گرچه در آیه [بقره:251]. می‏شود گفت مراد از حکمت نبوّت است. در سوره لقمان از آیه 12تا19 عطا شدن حکمت به او و موعظه او نسبت به فرزندش نقل شده اگر پیامبر هم نباشد مقامی بس شامخ دارد که قرآن مجید وی را تا قیامت زنده نگاه داشته است. در مجمع فرموده: به قولی او مردی حکیم بود نه پیامبر، اکثر مفسران نیز بر آنند، به قولی او پیامبر بود و حکمت را در آیه نبوّت گفته‏اند به قولی او پسر خواهر ایّوب بود و به قولی پسرخاله ایّوب «علیه السلام». از ابن عمر نقل شده گویا از رسول خدا «صلی الله علیه واله» شنیدم می‏فرمود به حق می‏گویم لقمان پیغمبر نبود لیکن مردی بود کثیرالتفکر حسن‏الیقین، خدا را دوست داشت خدا نیز او را دوست داشت و با اعطاء حکمت بر وی منّت گذاشت. روزی وقت ظهر خوابیده بود که از جانب خدا ندائی رسید: ای لقمان آیا میل داری خدا تو را در روی زمین خلیفه کند تا میان مردم به حق داوری کنی؟ در جواب گفت: اگر پروردگارم مرا مخیّر کند عافیت را می‏گزینم نه ابتلاء را و اگر حتمی کند فرمان او را شنوا و مطیعم زیرا می‏دانم که در این صورت یاریم کرده و مصونم خواهد داشت. ملائکه که آنها را نمی‏دید گفتند: چرا ای لقمان؟ گفت: حکومت سخت‏ترین منازل است و ظلم از هر طرف آنرا احاطه کرده اگر حاکم تقوی کرد لایق است که نجات یابد و اگر خطا کرد از راه بهشت خطا کرده، آنکه در دنیا خوار و در آخرت عزیز باشد بهتر از آن است که در دنیا عزیز و در آخرت ذلیل باشد، هر که دنیا را بر آخرت برگزیند دنیا از او فوت می‏شود، به آخرت هم نمی‏رسد، ملائکه از نیکویی منطق وی در عجب شدند، لقمان خوابید و در خواب به وی حکمت عطا شد، بیدار گردید با حکمت سخن می‏گفت و با حکمت خویش داود را مدد می‏کرد، داود به او گفت: خوشا بحالت لقمان حکمت داده شدی و بلوای نبّوت از تو برگردانده شد. (مجمع). در موعظه خویش به فرزندش می‏فرماید: پسر عزیز بخدا شرک میار و چیزی را شریک خدا مکن که شرک ستمی بزرگ است. پسرم اگر عمل انسان هموزن دانه خردلی، در سنگی یا در آسمانها و زمین باشد، خدا آنرا می‏آورد در پیش چشم انسان قرار می‏دهد که خدا دقیق و کاردان است. ای پسر عزیز نماز بپادار به معروف وادار و از منکر بازدار و بر مصائب صبور باش که اینها از کارهای لازم است. مردم را تحقیر مکن و در زمین به تکبّر گام مزن که خداوند خودپسندان و فخرفروشان را دوست نمی‏دارد. در رفتن معتدل باش و صوت خویش را ملایم کن که زشتترین صوتها صوت خران است (سوره لقمان).
۰۱۲۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۰سال ۲: ۰سال ۳: ۰سال ۴: ۰سال ۵: ۰سال ۶: ۰سال ۷: ۰سال ۸: ۰سال ۹: ۰سال ۱۰: ۰سال ۱۱: ۰سال ۱۲: ۲سال ۱۳: ۰سال ۱۴: ۰سال ۱۵: ۰سال ۱۶: ۰سال ۱۷: ۰سال ۱۸: ۰سال ۱۹: ۰سال ۲۰: ۰سال ۲۱: ۰سال ۲۲: ۰سال ۲۳: ۰
لقمان · ۱۲

وَلَقَدْ آتَيْنَا لُقْمَانَ الْحِكْمَةَ أَنِ اشْكُرْ لِلَّهِ وَمَن يَشْكُرْ فَإِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَمَن كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ

ما به لقمان حکمت دادیم؛ (و به او گفتیم:) شکر خدا را بجای آور هر کس شکرگزاری کند، تنها به سود خویش شکر کرده؛ و آن کس که کفران کند، (زیانی به خدا نمی‌رساند)؛ چرا که خداوند بی‌نیاز و ستوده است.

لقمان · ۱۳

وَإِذْ قَالَ لُقْمَانُ لِابْنِهِ وَهُوَ يَعِظُهُ يَا بُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ

(به خاطر بیاور) هنگامی را که لقمان به فرزندش -در حالی که او را موعظه می‌کرد- گفت: «پسرم! چیزی را همتای خدا قرار مده که شرک، ظلم بزرگی است.»