شَتّى

تکرارها: ۲

«شَتّی» جمع «شَتِیْت» از مادّه «شَتّ» (بر وزن شط) به معنای پراکنده کردن جمعیت است، و در اینجا اشاره به تفاوت کوشش های مردم از نظر کیفیت، هدف گیری و نتیجه آنها است. === قاموس قرآن === شتّ و شتاب و شتیت پراکنده کردن و پراکنده شدن است شتّ و شتیت وصف نیز آمده‏اند به معنی متفرق. جمع اوّلی اشتاب و دومی شتّی است مثل مریض و مرضی (اقرب) [طه:53]. [حشر:14]و یعنی رویانیدیم به وسیله باران انواع مختلف نبات را دلهای آنها مختلف و پراکنده است وحدت کلمه و وحدت عقیده ندارند [لیل:4]. سعی مطلق و در معنی مطلق و در معنی جمع و به جای آمده است. [زلزله:6]. آن روز مردم متفرق و مختلف ظاهر می‏شوند تا کارهای خویش را ببیند. ظاهراً مراد از اشتاب پراکنده و بی نظم بودن است چنانکه فرموده [قمر:7]. و فرموده [قارعة:4]. شتاء: زمستان [قریش:2]. معنی آیه در «رحل» گذشت.
۰۱۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۰سال ۲: ۰سال ۳: ۰سال ۴: ۱سال ۵: ۰سال ۶: ۰سال ۷: ۰سال ۸: ۰سال ۹: ۰سال ۱۰: ۰سال ۱۱: ۰سال ۱۲: ۰سال ۱۳: ۰سال ۱۴: ۰سال ۱۵: ۰سال ۱۶: ۱سال ۱۷: ۰سال ۱۸: ۰سال ۱۹: ۰سال ۲۰: ۰سال ۲۱: ۰سال ۲۲: ۰سال ۲۳: ۰
طه · ۵۳

الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ مَهْداً وَ سَلَكَ لَكُمْ فِيهَا سُبُلاً وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَخْرَجْنَا بِهِ أَزْوَاجاً مِنْ نَبَاتٍ شَتَّى

همان خداوندی که زمین را برای شما محل آسایش قرار داد؛ و راه‌هایی در آن ایجاد کرد؛ و از آسمان، آبی فرستاد!» که با آن، انواع گوناگون گیاهان را (از خاک تیره) برآوردیم.

حشر · ۱۴

لاَ يُقَاتِلُونَكُمْ جَمِيعاً إِلاَّ فِي قُرًى مُحَصَّنَةٍ أَوْ مِنْ وَرَاءِ جُدُرٍ بَأْسُهُمْ بَيْنَهُمْ شَدِيدٌ تَحْسَبُهُمْ جَمِيعاً وَ قُلُوبُهُمْ شَتَّى ذٰلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لاَ يَعْقِلُونَ

آنها هرگز با شما بصورت گروهی نمی‌جنگند جز در دژهای محکم یا از پشت دیوارها! پیکارشان در میان خودشان شدید است، (امّا در برابر شما ضعیف!) آنها را متّحد می‌پنداری، در حالی که دلهایشان پراکنده است؛ این به خاطر آن است که آنها قومی هستند که تعقّل نمی‌کنند!