«شَتّی» جمع «شَتِیْت» از مادّه «شَتّ» (بر وزن شط) به معنای پراکنده کردن جمعیت است، و در اینجا اشاره به تفاوت کوشش های مردم از نظر کیفیت، هدف گیری و نتیجه آنها است.
=== قاموس قرآن ===
شتّ و شتاب و شتیت پراکنده کردن و پراکنده شدن است شتّ و شتیت وصف نیز آمدهاند به معنی متفرق. جمع اوّلی اشتاب و دومی شتّی است مثل مریض و مرضی (اقرب) [طه:53]. [حشر:14]و یعنی رویانیدیم به وسیله باران انواع مختلف نبات را دلهای آنها مختلف و پراکنده است وحدت کلمه و وحدت عقیده ندارند [لیل:4]. سعی مطلق و در معنی مطلق و در معنی جمع و به جای آمده است. [زلزله:6]. آن روز مردم متفرق و مختلف ظاهر میشوند تا کارهای خویش را ببیند. ظاهراً مراد از اشتاب پراکنده و بی نظم بودن است چنانکه فرموده [قمر:7]. و فرموده [قارعة:4]. شتاء: زمستان [قریش:2]. معنی آیه در «رحل» گذشت.
همان خداوندی که زمین را برای شما محل آسایش قرار داد؛ و راههایی در آن ایجاد کرد؛ و از آسمان، آبی فرستاد!» که با آن، انواع گوناگون گیاهان را (از خاک تیره) برآوردیم.
آنها هرگز با شما بصورت گروهی نمیجنگند جز در دژهای محکم یا از پشت دیوارها! پیکارشان در میان خودشان شدید است، (امّا در برابر شما ضعیف!) آنها را متّحد میپنداری، در حالی که دلهایشان پراکنده است؛ این به خاطر آن است که آنها قومی هستند که تعقّل نمیکنند!