تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قُلْ لا يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ الْغَيْبَ إِلاَّ اللَّهُ وَ ما يَشْعُرُونَ أَيَّانَ يُبْعَثُونَ (65) چون حق تعالى بيان فرمود اختصاص ذات احديت خود را به قدرت تامّه فائقه عامّه، در عقب آن ذکر فرمايد آنچه لازم ذات او است از تفرّد به علم غيب به اينکه: جلد 10 - صفحه 72 قُلْ لا يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌: بگو اى پيغمبر که نمى‌داند هر که در آسمانها و زمين است از ملائکه و جن و انس، الْغَيْبَ‌: غيب و امر پنهانى را، إِلَّا اللَّهُ‌: مگر خدا که مى‌داند؛ پس چنانچه قدرت تامّه، مخصوص ذات الهى است، علم شامل نيز بدو اختصاص دارد. مراد از علم غيب که مختص ذات سبحانى است، علمى باشد که در کريمه «انّ اللّه عنده علم السّاعة و ينزّل الغيث و يعلم ما فى الارحام و ما تدرى نفس ما ذا تکسب غدا و ما تدرى نفس باىّ ارض تموت» بيان فرموده: پنج چيز است که بطور تفصيل و تحقيق هيچکس نمى‌داند بغير از خداوند سبحان: 1- دانستن قيام قيامت. 2- نزول باران در زمان و مکانى که مقرر فرموده. 3- دانستن آنچه در رحمها است پسر باشد يا دختر، قبيح است يا جميل، سخى است يا بخيل، شقى است يا سعيد، و که مصاحب اهل جهنم است در آتش، و که مرافق پيغمبران است در بهشت. 4- دانستن هر نفسى از نيکوکار و بدکار که چه چيز کسب نمايد فردا از خير و شر. 5- دانستن هر کسى که به کجا مى‌ميرد؛ اينها علم غيبى باشد که مختص حق تعالى است. وَ ما يَشْعُرُونَ أَيَّانَ يُبْعَثُونَ‌: و نمى‌دانند کسانى که در آسمان و زمينند در چه وقت برانگيخته شوند از قيامت.