تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِنَّهُ لَهُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ (77)
بعد از آن وصف فرمايد قرآن شريف را:
وَ إِنَّهُ لَهُدىً: و بدرستى و تحقيق که قرآن هر آينه راهنماينده است به حق، وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ: و بخشايش و نعمت است براى ايمان آورندگان که به آن منتفع و بهره‌مند مى‌شوند، زيرا احکام قرآن را قبول و به آن عمل مى‌نمايند، لذا نتيجه و فوائد آن را دريابند؛ و غير مؤمنين چون معتقد به آن نگرديده و عمل به آن ننمايد، از نتايج و سعادات آن بهره‌ور نشوند.
توضيح: اين مطلب مسلم است که شخص مريض، وقتى از نسخه طبيب انتفاع حاصل نمايد، که به دستور آن طبيب رفتار نمايد، يعنى امر او را در شرب دواى تلخ و نهى او را در پرهيز از اغذيه لذيذه و ميوه‌جات طيّبه پيروى نمايد تا سلامتى کامل براى او حاصل شود؛ همچنين نسبت به نسخه ربانى و طبيب روحانى يعنى کتاب آسمانى، اشخاصى منتفع و بهره‌ور شوند که اوامر و نواهى آن را به مرحله عمل بگذارند، يعنى واجبات را بجاى آرند و محرمات و معاصى را پرهيز و ترک نمايند تا سلامتى از عذاب و عقاب ابدى حاصل آيد و خير و سعادت شامل حال عامل او گردد.
جلد 10 - صفحه 80