1- رفع اختلاف، نمونه‌ى روشن هدايت و رحمت الهى است. لَهُدىً وَ رَحْمَةٌ ... إِنَّ رَبَّکَ يَقْضِي
2- ايمان، سبب دريافت رحمت الهى است. «رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ»
3- خداوند پيامبرش را دلدارى مى‌دهد. «إِنَّ رَبَّکَ يَقْضِي»
4- قضاوت، از شئون ربوبيّت الهى است. «إِنَّ رَبَّکَ يَقْضِي»
5- حکم‌هاى الهى، مخصوص ذات مقدّس اوست، زيرا جهل و ترس و غرائز و حوادث در او اثر ندارد و صد در صد عادلانه است. «بِحُکْمِهِ»
6- در قضاوت، علاوه بر عدالت، علم و قدرت نيز شرط است. «يَقْضِي بَيْنَهُمْ بِحُکْمِهِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْعَلِيمُ»
7- توکّل بر خداوند، يکى از شرايط موفّقيّت رهبر است. «فَتَوَکَّلْ عَلَى اللَّهِ»
8- توجّه به حقانيّت راه و تلقين آن، انسان را در برابر حوادث زودگذر بيمه مى‌کند. «إِنَّکَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِينِ»
9- مخالفان پيامبر، بهانه‌جويى مى‌کردند، وگرنه راه او ابهامى نداشت. «إِنَّکَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِينِ»
جلد 6 - صفحه 455
10- توکّل بر خداوند تنها در مسير حقّ معنا و ثمر دارد، نه در مسير باطل. «فَتَوَکَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّکَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِينِ»
11- رهبر بايد به حقّانيت راهش ايمان داشته باشد. «إِنَّکَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِينِ»