اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ إِذا وَقَع‌َ القَول‌ُ عَلَيهِم أَخرَجنا لَهُم دَابَّةً مِن‌َ الأَرض‌ِ تُکَلِّمُهُم أَن‌َّ النّاس‌َ کانُوا بِآياتِنا لا يُوقِنُون‌َ (82)
و زماني که واقع شد قول بر آنها بيرون ميکنيم از براي آنها جنبده از زمين با آنها تکلم ميکند محققا ناس بآيات ما يقين ندارند.
اينکه آيه شريفه في نفسه از متشابهات قرآن است لذا تفسير مفسرين عامه تفسير برأي است مگر از ائمه اطهار و مصادر عصمت و طهارت تفسير بيايد بايد بوسيد و بر چشم گذارد و اخبار در تفسير اينکه آيه که در برهان 17 حديث مفصل و مبسوط از کتب معتمده شيعه مثل کليني و نعماني و علي بن ابراهيم و غير آنها روايت کرده که دابة الارض وجود مبارک امير المؤمنين است در دوره رجعت در کرة اخيره چون براي امير المؤمنين در رجعت سه کره است و با او است عصاي موسي و خاتم سليمان و با عصا بصورت مؤمن ميزند نقش ايمان در صورتش نمايان ميشود و به خاتم بصورت کافر سواد کفر در صورتش ظاهر ميشود و در بسياري از اخبار آيه بعد را شاهد گرفته‌اند که شرحش و اخبارش بيان ميشود انشاء اللّه تعالي و در بعض اخبار مخصوصا در کافي کليني دارد از حضرت باقر (ع) از امير المؤمنين که فرمود
«انا قسيم اللّه بين الجنة و النار لا يدخلهما داخل الا علي حد قسمتي و انا الفاروق الاکبر و انا الامام لمن بعدي و المؤدي عن من کان قبلي لا تتقدمني احد الا احمد (ص) و اني و اياه علي سبيل واحد الا انه المدعو باسمه و لقد اعطيت الست علم المنايا و البلايا و الوصايا و فصل الخطاب و اني لصاحب الکرات و دولة الدول و اني لصاحب العصا و الميسم و الدابة الّتي تکلم النّاس».
وَ إِذا وَقَع‌َ القَول‌ُ عَلَيهِم مراد از قول مقول است يعني آنچه گفته شده که هذا مؤمن
جلد 14 - صفحه 189
و هذا کافر.
أَخرَجنا لَهُم دَابَّةً مِن‌َ الأَرض‌ِ از مرقد منور خود نجف اشرف بيرون ميآيد و رجعت بدنيا ميکند.
تُکَلِّمُهُم هر که را بزبان خود.
أَن‌َّ النّاس‌َ مراد کساني که منکر رجعت هستند.
کانُوا بِآياتِنا لا يُوقِنُون‌َ آيات الهي ائمة اطهار و ظهور حضرت بقية اللّه و رجعت ائمة طاهرين و مؤمنين خاص و کفار محض براي انتقام.