1- حشر عمومى مردم، در قيامت است ولى حشر گروهى از کفّار ويژه در همين دنياست. «وَ يَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ کُلِّ أُمَّةٍ فَوْجاً»
2- تضادّ ميان ايمان وکفر، در همهى امّتها بوده است. «مِنْ کُلِّ أُمَّةٍ فَوْجاً مِمَّنْ يُکَذِّبُ»
3- حشر قبل از قيامت، مخصوص کافر مطلق است. «مِمَّنْ يُکَذِّبُ بِآياتِنا» (در روايات نيز آمده است: رجعت، مخصوص مؤمنان وکافران درجه يک است)
4- بدون آگاهى، چيزى را تکذيب نکنيد. «أَ کَذَّبْتُمْ بِآياتِي وَ لَمْ تُحِيطُوا بِها عِلْماً» (عقائد بايد بر اساس دليل قطعى باشد)
5- عملکرد انسانها بازتاب عقائد و افکار آنان است. (اوّل تکذيب، بعد کارهاى خلاف). «أَ کَذَّبْتُمْ- أَمَّا ذا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ»
6- کفّار ويژه بعد از زنده شدن در دنيا همچنان تحت کنترل هستند تا محاکمه آنان آغاز شود. «يُوزَعُونَ حَتَّى إِذا جاؤُ»
7- کفّار در دوران رجعت (زنده شدن در اين دنيا)، هم نسبت به عقائد توبيخ مىشوند و هم نسبت به رفتار خود. «أَ کَذَّبْتُمْ- أَمَّا ذا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ»
8- همه بايد در محضر خدا پاسخگو باشند. «أَ کَذَّبْتُمْ بِآياتِي- أَمَّا ذا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ»