1- عذاب ستمگران قطعى است. «وَقَعَ»
2- وعده‌ى عذاب‌هاى الهى، قبلًا به ستمگران گفته شده است. «الْقَوْلُ»
3- عامل بدبختى‌هاى انسان، خود اوست. «بِما ظَلَمُوا»
4- تکذيب وتمرّد از هشدارهاى جدّى انبيا ظلم به خود است. «بِما ظَلَمُوا»
5- در قيامت، ستمگر حرفى براى گفتن ندارد. «لا يَنْطِقُونَ»
6- کسانى که از آمد ورفت شب وروز درس عبرت نگيرند، مورد انتقادند.
بيشترين انتقادهاى قرآن از کسانى است که زندگى غافلانه دارند. «أَ لَمْ يَرَوْا»
7- نظام آفرينش با نيازهاى بشر هماهنگ است و اين هماهنگى نشانه‌ى وجود مدبّرى حکيم و يکتاست. «لِيَسْکُنُوا»
«1». توبه، 103.
«2». نحل، 80.
«3». روم، 21.
«4». نمل، 86.
جلد 6 - صفحه 464
8- در برنامه‌ى زندگى، شب را مخصوص استراحت قرار دهيد. «لِيَسْکُنُوا فِيهِ»
9- نقش ايمان و تفکّرِ دينى آن است که هستى را معنادار و هدفدار و نشانه‌ى‌قدرت و حکمت مى‌داند. «لِيَسْکُنُوا- مُبْصِراً- لَآياتٍ»
10- استراحت بايد مقدّمه‌ى کار و تلاش باشد. «لِيَسْکُنُوا- مُبْصِراً» روشنى روز، براى کار است، چنانکه در آيه‌ى 12 سوره‌ى اسراء مى‌فرمايد: «مُبْصِرَةً لِتَبْتَغُوا فَضْلًا» تا فضل پروردگارتان را بجوييد (و به تلاش و کار بپردازيد).
11- تنها اهل ايمان از آيات الهى عبرت مى‌گيرند. «إِنَّ فِي ذلِکَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ»