اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ مَن جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَکُبَّت وُجُوهُهُم فِي النّارِ هَل تُجزَون‌َ إِلاّ ما کُنتُم تَعمَلُون‌َ (90)
و کسي که بيايد فرداي قيامت با سيئه پس برو افتاده ميشود در آتش آيا جزا داده ميشويد مگر آنچه که بوديد عمل ميکرديد.
وَ مَن جاءَ بِالسَّيِّئَةِ مراد اينکه نيست که و لو با يک معصيت وارد محشر شود و بقيه اعمالش حسنه باشد زيرا او جاء بالحسنة و السيئه بلکه مراد اينست که هيچ حسنه نداشته باشد فقط سيئه و اينکه مخصوص است به اينکه بي ايمان از دنيا رود که تمام حسناتش باطل باشد چون مشروط بايمان است و مشروط منتفي ميشود بانتفاء شرطش و شاهد بر اينکه دعوي آيه شريفه قُل يا عِبادِي‌َ الَّذِين‌َ أَسرَفُوا عَلي أَنفُسِهِم لا تَقنَطُوا مِن رَحمَةِ اللّه‌ِ إِن‌َّ اللّه‌َ يَغفِرُ الذُّنُوب‌َ جَمِيعاً إِنَّه‌ُ هُوَ الغَفُورُ الرَّحِيم‌ُ (زمر آيه 53) پس مصداق:
فَکُبَّت وُجُوهُهُم فِي النّارِ نيستند فقط غير اهل ايمان هستند و از اينکه جهت در اخبار
جلد 14 - صفحه 197
سابقه تفسير فرمودند بانکار ولايت و بغض اهل بيت که اينکه يکي از اسباب زوال ايمان و مصاديق بي‌ايمانيست و الا مصاديق آن بسيار است مثل شرک و کفر و فرق ضاله از مسلمين بلکه فرق ضاله از شيعه مثل کيساني واقفيه زيديه حنفيه و بالجمله غير اثني عشريه بلکه در اينکه طائفه هم منکر يکي از ضروريات دين يا ضروريات مذهب شود يا بدعتي در دين گذارد يا توهين بمقدسات ديني کند يا مرتکب معاصي که باعث زوال ايمان و لو در حال نزع بشود و جامعش اينکه بي‌ايمان از دنيا رود.
هَل تُجزَون‌َ يعني هرگز خدا اينکه نحو جزاء نميدهد.
إِلّا ما کُنتُم تَعمَلُون‌َ إِن‌َّ اللّه‌َ لا يَظلِم‌ُ مِثقال‌َ ذَرَّةٍ (نساء آيه 40) إِن‌َّ اللّه‌َ لا يَظلِم‌ُ النّاس‌َ شَيئاً (يونس آيه 44) وَ لا يَظلِم‌ُ رَبُّک‌َ أَحَداً (کهف آيه 49).