تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالَتْ لِأُخْتِهِ قُصِّيهِ فَبَصُرَتْ بِهِ عَنْ جُنُبٍ وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ «11»
وَ قالَتْ لِأُخْتِهِ قُصِّيهِ: گفت مادر موسى مر خواهرش را بر پى برادر خود برو و از او خبر حاصل نما. بنابر اصحّ، خواهر مادر موسى نامش کلثوم و شوهرش غالب بن يوشا نام داشت، در صدد تجسس برآمده به درگاه فرعون آمد. فَبَصُرَتْ بِهِ عَنْ جُنُبٍ: پس ديد برادر خود موسى را از دور که او را از دريا بدر آورده و در کنار آسيه است.
وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ: و ايشان نمى‌دانستند که کلثوم براى طفل آمده، يا نمى‌دانستند که اين زن خواهر مادر موسى باشد.
خداى تعالى آيات عظمت خود را ظاهر فرمود که با آن جديت آل فرعون در افتراق بين زنان و مردان بنى اسرائيل و اصرار تمام در کشتن پسران آنها، هر آينه موسى را به عرصه ظهور و از شر دشمنان محفوظ داشت و پس از انداختن به رود نيل او را از غرق نجات و در خانه فرعون تربيت و به حدّ رشد رسانيد.
علامه مجلسى (رحمه اللّه) به سند موثق بلکه صحيح از حضرت صادق عليه السّلام روايت نموده که: حضرت يوسف عليه السّلام چون هنگام وفات رسيد،
جلد 10 - صفحه 108
جمع کرد آل يعقوب را؛ در آن وقت هشتاد مرد بودند، فرمود: قبطيان بر شما غالب و شما را به عذابهاى شديد گرفتار سازند و نجات شما از دست آنها نخواهد بود مگر به سبب مردى از فرزندان لاوى پسر يعقوب که نام او موسى پسر عمران باشد، جوان بلند قامت پيچيده موى گندم گون است؛ پس بنى اسرائيل، بعضى فرزندان را نام عمران، و عمران پسر خود را موسى نام مى‌گذارد، بدان اميد که آن باشد که يوسف خبر داده «1».
و حضرت باقر عليه السّلام فرمود: موسى ظهور نکرد تا آنکه پيش از او پنجاه کذّاب از بنى اسرائيل خروج کردند به دعوى آنکه منم آن موسى که يوسف خبر داده «2».
خلاصه هشت شبانه روز موسى شير کسى را نگرفت، آسيه و قوم او از آن حال مضطرب شدند، اما موسى انگشت سبابه مسبّحه خود را در دهان و شير پاک از آن بيرون آمده مى‌خورد.