تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَأَصْبَحَ فِي الْمَدِينَةِ خائِفاً يَتَرَقَّبُ فَإِذَا الَّذِي اسْتَنْصَرَهُ بِالْأَمْسِ يَسْتَصْرِخُهُ قالَ لَهُ مُوسى إِنَّکَ لَغَوِيٌّ مُبِينٌ «18»
فَأَصْبَحَ فِي الْمَدِينَةِ: پس گرديد موسى بعد از مردن قبطى، خائفا يترقّب:
در حالتى که ترسان و هراسان منتظر و مترصد مى‌بود که دمبدم کسى او را طلبد براى قصاص، يا منتظر بود که از جانب فرعون چه خبر آيد در باب قتل آن قبطى.
فَإِذَا الَّذِي اسْتَنْصَرَهُ بِالْأَمْسِ: پس ناگاه آن کسى که طلب يارى مى‌کرد از او ديروز، يعنى آن سبطى، يَسْتَصْرِخُهُ: باز طلب فريادرسى مى‌کرد از او و طلب يارى مى‌نمود بر دفع ظلم قبطى ديگر.
موسى از حادثه ديروز دلتنگ و خائف بود، قالَ لَهُ مُوسى: گفت مر آن سبطى را موسى، إِنَّکَ لَغَوِيٌّ مُبِينٌ: بدرستى که تو مردى هستى گمراه و خائف از مطلوب، که پيداست گمراهى تو و هويداست انحراف تو از صواب، ديروز آنچنان مخاصمه نمودى و سبب قتل کسى شدى، باز امروز با اين مرد در مقام منازعه درآمده و فتنه مى‌کنى و در راه تحمل صبر و ثبات و حسن خلق قدم نمى‌زنى و ترک غلظت و درشتخوئى نمى‌کنى. مراد از غوايت، گمراهى بود در اخلاق نه در دين. يا آنکه مراد او اين بود که هر که به آل فرعون مخاصمه نمايد با مشاهده کثرت و استيلاى ايشان، پس او ترسناک خواهد بود در آنچه طالب آنست از ايشان و عدول نماينده از آنچه مقصود او است.
جلد 10 - صفحه 117