تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَسَقى‌ لَهُما ثُمَّ تَوَلَّى إِلَى الظِّلِّ فَقالَ رَبِّ إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ «24» جلد 10 - صفحه 122 فَسَقى‌ لَهُما: پس آب داد موسى براى ايشان مواشى آنها را و سيراب نمود تا آنکه شکمهاى آنها بالا آمد و پستانهاى آنها پر از شير شد. و به روايتى شبانان بر سر همين چاه سنگى نهاده بودند که هفت نفر يا چهل يا صد نفر با هم کمک نموده سنگ را برمى‌داشتند، موسى به تنهائى به سر چاه آمد سنگ را بر طرف، با دلو چهل نفرى آب کشيده گوسفندان را سيراب نموده برفتند. ثُمَّ تَوَلَّى إِلَى الظِّلِ‌: پس بازگشت موسى به سوى سايه ديوارى يا درختى به جهت شدت حرارت و گرسنگى. فَقالَ رَبِ‌: پس گفت اى پروردگار من، إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ: 1- بدرستى که من هر آن چيزى را که نازل کنى بسوى من از نيکوئى محتاجم، يعنى از هر خوردنى از بيش و کم هر چه باشد از تو مى‌طلبم. 2- به جهت گرسنگى که به من فرود آورده‌اى محتاج طعام تو هستم. 3- براى آنچه فرستادى به من از نيکوئيها که مدد کمال دين باشد، فقير شدم در دنيا وسعت عيش و توانگرى که نزد فرعون داشتم بگذاشتم و غرض اظهار شکر است. 4- از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام مروى است که: به خدا قسم موسى از خدا چيزى نطلبيد در اين دعا مگر نانى که بخورد، زيرا سبزى زمين را مى‌خورد و سبزى آن ديده مى‌شد از پوست شکم او به جهت لاغرى و گداختن گوشت او «1». چون دختران شعيب در آن روز زودتر به خانه آمدند، پدر از سبب زود برگشتن آنان سؤال نمود. ايشان واقعه را به تمامى عرض کردند، شعيب به صفورا دختر بزرگ خود فرمود: برو آن مرد را بياور تا او را مزد دهيم.