تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَتْ إِحْداهُما يا أَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ إِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْأَمِينُ «26»
قالَتْ إِحْداهُما: گفت يکى از آن دو دختر که صفورا بود. يا أَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ: اى پدر من به مزد گير موسى را براى شبانى. إِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ:
بدرستى که بهترين کسى که به مزد و اجرت گيرى، الْقَوِيُّ الْأَمِينُ: مزدور تواناى امين است. اين تعريض است به آنکه موسى را قوت و امانت است، و تعليلى جامع که جارى مجراى دليل باشد بر آنکه موسى سزاوار است به استيجار.
مروى است که پدر از دختر پرسيد که تو قوت و امانت او از کجا معلوم کرده‌اى؟
صفورا سنگ برداشتن از سر چاه و کشيدن دلو و صورت موافقت و امر کردن به آنکه از عقب او رود، همه را بازگفت.
معجزه باهره: نظير اين قول که از حضرت موسى عليه السّلام ظاهر شد از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام به منصه ظهور پيوست. چون در غزوه صفين به بعضى منازل فرود آمدند، آب نبود، مردم و چهارپايان سخت تشنه و هر چند آب طلبيدند نيافتند. حضرت با لشکر پاره‌اى راه رفته، بعد عدول نموده به در ديرى رسيدند ميان بيابان. راهب را گفتند: در اين حوالى آب هست؟ گفت: نه از اينجا تا ده فرسخ. لشکريان خدمت امير المؤمنين عرض کردند: زودتر خود را به آنجا
جلد 10 - صفحه 125
رسانيم پيش از آنکه قوت بالکليه ساقط شود. امير المؤمنين فرمود: حاجت نيست، پس روى به قبله و مناجات نمود، بعد به محلى اشاره فرمود که اينجا را بکنيد.
مردمان بيل و تيشه برداشته حفر کردند، سنگ بزرگ سفيدى نمودار شد، هر چه خواستند آن را حرکت دهند نتوانستند. حضرت به قوت علوى دست در زير آن سنگ و آن را حرکت داده برکند و چند قدم بينداخت، آب صاف و خنک بيرون آمد از شير سفيدتر و از عسل شيرين‌تر، مردم خوردند و مشکها پر نمودند.
راهب از بالاى دير نگاه مى‌کرد، حضرت فرمود سنگ را بجاى خود، و آن را پر نمودند، اثر آن ناپديد شد. راهب گفت: (ايّها النّاس انزلونى انزلونى) مرا پائين آريد، خدمت حضرت ايستاد و گفت تو نبى مرسلى؟ فرمود: نه؟ گفت: ملک مقربى؟ فرمود: نه، و لکن وصى خاتم پيغمبران محمد بن عبد اللّه صلّى اللّه عليه و آله هستم. راهب گفت: دست بيار تا ايمان آرم (اشهد أن لا اله الّا اللّه و أنّ محمّدا رسول اللّه و انت اللّه و انت احقّ النّاس من بعده) حضرت پرسيد: تو را چه چيز بر اسلام داشت؟ گفت: در کتب سالفه و علما خبر داده‌اند در اين حوالى چشمه‌اى است و سنگى عظيم بالاى آن، هيچکس اطلاع ندارد مگر پيغمبر يا وصى پيغمبر و مردم بسيار به اميد در اين دير بسر برده توفيق ديدار آن شخص را نيافتند مگر با من. حضرت گريه نمود گفت: (الحمد للّه الّذى لم اکن عنده منسيّا، الحمد للّه الّذى ذکرنى فى کتبه) راهب در خدمت حضرت به شام رفته با اهل خلاف جهاد کرد تا کشته شد و حضرت بر او نماز و براى او طلب رحمت مى‌نمودند «1»؛ و هر چه تفحص کردند از آن چشمه اثرى نيافتند، فرمود: ظاهر نگردد تا به ظهور قيام قيامت قائم.