تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلَمَّا قَضى مُوسَى الْأَجَلَ وَ سارَ بِأَهْلِهِ آنَسَ مِنْ جانِبِ الطُّورِ ناراً قالَ لِأَهْلِهِ امْکُثُوا إِنِّي آنَسْتُ ناراً لَعَلِّي آتِيکُمْ مِنْها بِخَبَرٍ أَوْ جَذْوَةٍ مِنَ النَّارِ لَعَلَّکُمْ تَصْطَلُونَ «29»
فَلَمَّا قَضى مُوسَى الْأَجَلَ: پس آن هنگام که بجا آورد موسى مدت خود را که ده سال بود، و ده سال ديگر بعد از آن نزد شعيب بسر برد و در چهل سالگى با اجازه شعيب متوجه مصر گشت به جهت زيارت مادر و برادر و خواهر.
به روايت ابى بصير از حضرت صادق عليه السّلام، متوجه بيت المقدس شد «2».
وَ سارَ بِأَهْلِهِ: و سير نمود با کسان خود و مال و مواشى در شبى سرد و تاريک و به جهت خوف ملوک شام از جاده منحرف شده روى به بيابان نهاد و راه را گم کرد و زنش را وضع حمل رسيده و رمه از برف و باد و دمه «3» متفرق شدند و از مقدحه «4» آتش نمى‌جست. در کار خود حيران فرومانده نتوانست که چه کند
«1» همان مدرک، ص 459- 458.
«2» مجمع البيان (1403 هجرى) ج 4، ص 250.
«3» طوفان و باد و سرما.
«4» سنگ آتش زنه.
جلد 10 - صفحه 130
و به کدام طرف روانه شود که ناگاه:
آنَسَ مِنْ جانِبِ الطُّورِ ناراً: بديد از طرف کوه طور آتشى را، قالَ لِأَهْلِهِ امْکُثُوا: گفت مر کسان خود را که درنگ کنيد در همين مکان، إِنِّي آنَسْتُ ناراً: بدرستى که من ديدم آتشى را، لَعَلِّي آتِيکُمْ مِنْها بِخَبَرٍ:
شايد که بيارم از براى شما از آن آتش خبرى، يعنى از کسانى که نزد آتش باشند خبرى تحقيق کنم که راه از کدام طرف است، أَوْ جَذْوَةٍ مِنَ النَّارِ: يا بيارم پاره‌اى از آن آتش، لَعَلَّکُمْ تَصْطَلُونَ: شايد شما گرم شويد از جذوه که آن چوب سطبر است، خواه بر سر آن آتش باشد يا نباشد، و لذا تبيين آن نموده بقوله «من النّار» يعنى چوبى قوى را از آن روشن کنم و بيارم تا به آن گرم شويد.