تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدْ وَصَّلْنا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَکَّرُونَ (51)
وَ لَقَدْ وَصَّلْنا لَهُمُ الْقَوْلَ: و هر آينه به تحقيق که پيوند داديم و متصل گردانيديم براى ايشان سخن را، يعنى پيوسته فرستاديم قرآن را آيتى بعد از آيتى و سوره‌اى بعد از سوره‌اى براى تذکر و يادآورى ايشان، يا نظم قرآن را متتابع و پياپى يکديگر گردانيديم، يعنى از پى در آورديم دعوت را به حجت و مواعظ را به مواعيد و نصايح را به عبر و قصص را به امثال. لَعَلَّهُمْ يَتَذَکَّرُونَ: شايد ايشان پند يابند و متّعظ شوند و در آيات آن تأمل نموده ايمان آورند و تصديق کنند و اطاعت نمايند.
تأويل آيه شريفه:
اما آيه اول: حضرت کاظم عليه السّلام به روايت کافى فرموده: يعنى:
کسى که قرار داد دين خود را رأى خود، بدون آنکه متابعت نمايد امامى از ائمه هدى را «1». و حضرت صادق عليه السّلام به روايت بصائر همين قسم معنى
«1» اصول کافى، ج 1، کتاب الحجة، ص 374.
جلد 10 - صفحه 154
فرموده‌اند «1».
اما آيه دوم: على بن ابراهيم قمى روايت نموده که حضرت صادق عليه السّلام فرمود: مراد از آيه «وَ لَقَدْ وَصَّلْنا لَهُمُ الْقَوْلَ» مراد وصل امامت است بعد از امام «2». در کافى- از حضرت کاظم عليه السّلام روايت نموده فرمود:
يعنى امامى به سوى امامى «3».