تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَخَسَفْنا بِهِ وَ بِدارِهِ الْأَرْضَ فَما کانَ لَهُ مِنْ فِئَةٍ يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ ما کانَ مِنَ المُنْتَصِرِينَ (81)
فَخَسَفْنا بِهِ وَ بِدارِهِ الْأَرْضَ: پس فرو برديم قارون و سراى او را به زمين. چون قارون به زمين فرو رفت، بنى اسرائيل گفتند: موسى دعا نمود قارون به زمين فرو رفت تا مال او را متصرف شود. موسى عليه السّلام دعا نمود تا اموال او هم به زمين فرو رفت تماما. فَما کانَ لَهُ مِنْ فِئَةٍ: پس نبود مر قارون را هيچ گروهى از ياران او که در آن وقت، يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ: يارى کنند او را و منع عذاب نمايند بجز خداى تعالى، وَ ما کانَ مِنَ المُنْتَصِرِينَ: و نبود از انتقام کشندگان از موسى يا منع کننده عذاب از خود، يعنى نه کسى عذاب را از او دفع نمود نه خودش توانست از خود منع کند.
در تفاسير وارد شده که قارون هفتاد مرتبه استغاثه نمود و حضرت موسى عليه السّلام توجه ننمود. چون موسى عليه السّلام به مناجات رفت، حق تعالى فرمود که هفتاد بار قارون و ياران او به تو استغاثه نمودند التفات نکردى و اصلا رحم ننمودى، به عزت و جلال من اگر يک نوبت مرا خواندى اجابت کردمى «1».
عياشى از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام روايت نموده فرمود: يونس وقتى مشاهده نمود قوم خود را تا آنکه انداخت خود را به دريا و بلعيد او را ماهى.
پس دور زد با او درياهاى هفتگانه را تا رسيد به دريائى که قارون را در آن عذاب مى‌کردند؛ قارون صداى زمزمه‌اى شنيد، از ملک سؤال نمود، خبر داد او را که يونس عليه السّلام است، حق تعالى او را در شکم ماهى حبس فرموده.
قارون گفت: اجازه مى‌دهى مرا که با او تکلم کنم. ملک اجازه داد، پس سؤال نمود او را از موسى. ملک خبر داد که به تحقيق مرد، پس قارون گريه
«1» منهج الصادقين، ج 7، ص 131 و مجمع البيان، ج 4، ص 267.
جلد 10 - صفحه 188
شديدى نمود؛ از خواهرش کلثوم پرسيد، خبر موت او را داد، پس گريه و جزع شديدى نمود. خداوند وحى فرمود ملک موکّل عذاب را که بردارد از او عذاب را در بقيه ايام دنيا به سبب رقت او بر خويشان خود «1».