تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَسُبْحانَ اللَّهِ حِينَ تُمْسُونَ وَ حِينَ تُصْبِحُونَ «17»
فَسُبْحانَ اللَّهِ: پس تنزيه کنيد خدا را، و به پاکى و منزه از عيوب او را ياد کنيد، حِينَ تُمْسُونَ: هنگامى که به شبانگاه درآييد، وَ حِينَ تُصْبِحُونَ: و هنگامى که به صبح و بامداد درآييد. نزد ابن عباس و معظم مفسران. مراد تسبيح در اين آيه شريفه نماز است، يعنى نماز گزاريد هنگامى که شب کنيد، مراد نماز مغرب و عشاء است و هنگامى که صبح کنيد مراد نماز صبح است «2».