1- آفرينش، هدفدار است. «خَلَقَ لَکُمْ»
2- زن و مرد از يک جنس هستند. (بر خلاف پاره‌اى عقايد خرافى و تحقيرآميز که زن را موجودى پست‌تر يا از جنس ديگر مى‌پندارند.) «مِنْ أَنْفُسِکُمْ»
3- همسر بايد عامل آرامش باشد نه مايه‌ى تشنّج و اضطراب. «لِتَسْکُنُوا إِلَيْها»
4- هدف از ازدواج، تنها ارضاى غريزه‌ى جنسى نيست، بلکه رسيدن به يک آرامش جسمى و روانى است. «لِتَسْکُنُوا إِلَيْها»
5- نقش همسر، آرام بخشى است. «لِتَسْکُنُوا إِلَيْها»
6- محبّت، هديه‌اى الهى است که با مال و مقام و زيبايى به دست نمى‌آيد. «جَعَلَ» (مودّت و رحمت، هديه‌ى خدا به عروس و داماد است.)
7- هر کس با هر عملى که آرامش و مودّت و رحمت خانواده را خدشه‌دار کند، از مدار الهى خارج و در خطّ شيطان است. جَعَلَ بَيْنَکُمْ ...
8- رابطه‌ى زن و مرد، بايد بر اساس مودّت و رحمت باشد. «مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً» (مودّت و رحمت، عامل بقا و تداوم آرامش در زندگى مشترک است.)
9- مودّت و رحمت، هر دو با هم کارساز است. (مودّت بدون رحمت و خدمت، به سردى کشيده مى‌شود و رحمت بدون مودّت نيز دوام ندارد.) «مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً»
10- تنها اهل فکر مى‌توانند به نقش سازنده‌ى ازدواج پى ببرند. «لِقَوْمٍ يَتَفَکَّرُونَ»
«1». رعد، 28.
«2». روم، 21.
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 190