اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ إِذا مَس‌َّ النّاس‌َ ضُرٌّ دَعَوا رَبَّهُم مُنِيبِين‌َ إِلَيه‌ِ ثُم‌َّ إِذا أَذاقَهُم مِنه‌ُ رَحمَةً إِذا فَرِيق‌ٌ مِنهُم بِرَبِّهِم يُشرِکُون‌َ (33)
و زماني که تماس کرد مرد مرا ضرري و متوجه شد بآنها، ميخوانند پروردگار خود را و انابه ميکنند بسوي او پس از آنکه خداوند چشانيد آنها را يک قسمت رحمت و نجات داد آنها را از آن ضرر در اينکه موقع جماعتي از آنها بپروردگار خود شرک ميآورند.
نوع بشر همين است حال آنها در موقع گرفتاري و بيچارگي و درماندگي در خانه خدا ميرود، از علما التماس دعا دارند، ختم مي‌طلبند، استخاره ميکنند، متوسل ميشوند بائمه طاهرين و قمر بني هاشم و امام زادگان لکن همين که حاجتشان برآورده شد و رفع گرفتاري آنها شد چنان غفلت او را ميگيرد که گويا اصلا ضرري باو متوجه نشده و پيشامدي رخ نداده هم چنان ميرود بطرف همان طريقه که داشته.
إِذا فَرِيق‌ٌ مِنهُم بِرَبِّهِم يُشرِکُون‌َ تعبير بفريق براي اينست که ممکن است بعضي متنبه شوند و دست از طريق باطل بردارند و طريقه حقه را اتخاذ کنند.