پیام‌های تفسیر نور

1- مقدار و کميّت پول مهم نيست، انگيزه و هدف پرداخت مهم است. مِنْ رِباً ... مِنْ زَکاةٍ جلد 7 - صفحه 205 2- رشدى که از ربا حاصل مى‌شود، کاذب و ظاهرى است، نه واقعى و نزد خداوند. «فَلا يَرْبُوا عِنْدَ اللَّهِ» 3- امتياز اسلام در آن است که علاوه بر فقرزدايى از محرومان، رشد معنوى پرداخت کنندگان را نيز در نظر دارد. «تُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ» 4- توجّه به اخلاص، مسأله‌اى جدّى است و بايد با تأکيد بيان شود، زيرا کار و تلاش بدون انگيزه‌ى الهى، ارزشى ندارد. «تُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ» ( «وَجْهَ اللَّهِ»، در اين آيه و آيه قبل تکرار شده است.) 5- پرداخت خالصانه‌ى زکات، موجب ازدياد و رشد است. «زَکاةٍ تُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ فَأُولئِکَ هُمُ الْمُضْعِفُونَ» 6- مؤمن بايد در تشخيص سود و زيان، دنيا و آخرت، فرد و جامعه و جسم و روح را با هم به حساب آورد. (گرچه در ديد مادّى، پرداخت زکات، مايه‌ى کمبود مال است، ولى با توجّه به فقرزدايى از جامعه، دل کندن از دنيا و ذخيره شدن براى آخرت، به سود زکات دهنده است.) «فَأُولئِکَ هُمُ الْمُضْعِفُونَ» 7- اخلاص، مقام انسان را بالا مى‌برد و به نقطه‌ى برتر مى‌رساند. (با توجّه به خطاب‌ «تُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ» بايد بگويد: «أنتم المضعفون» ولى مى‌فرمايد: «فَأُولئِکَ هُمُ الْمُضْعِفُونَ»، گويا آنان به يک نقطه‌ى اوج رسيده‌اند.)