تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِکَ رُسُلاً إِلى قَوْمِهِمْ فَجاؤُهُمْ بِالْبَيِّناتِ فَانْتَقَمْنا مِنَ الَّذِينَ أَجْرَمُوا وَ کانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ (47)
بعد از آن براى تسليه حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله در تکذيب کفار با وجود تبيين قدرت پروردگار مى‌فرمايد:
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِکَ: و هر آينه بتحقيق فرستاديم پيش از تو اى پيغمبر، رُسُلًا إِلى قَوْمِهِمْ: پيغمبرانى از آدميان بسوى قوم ايشان، فَجاؤُهُمْ بِالْبَيِّناتِ:
پس آمدند رسولان ما به قوم خود به معجزه‌هاى روشن، يا احکام هويدا از حلال و حرام؛ و بعضى از قوم به آنها گرويدند و پيروى انبياء نمودند، و برخى ديگر، کافر شدند و مخالفت نمودند و مستوجب عقوبت شدند. فَانْتَقَمْنا مِنَ الَّذِينَ أَجْرَمُوا: پس انتقام کشيديم از آنانکه کافر شدند و ايشان را هلاک نموديم به عذاب خود و نصرت فرموديم آنان را که ايمان آورده بودند. وَ کانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ: و هست سزاوار بر ما يارى دادن مؤمنان به اعلاى حجت اسلام و دفع دشمنان از ايشان، زيرا ايشان مستحق نصرت و يارى هستند.
تنبيه: آيه شريفه اشعار است به آنکه انتقام از کفار براى اهل ايمان [است]، و اظهار تعظيم و تکريم خداوند سبحان مر ايشان را؛ چه حکم فرموده که آنها مستحق و مستوجب آنند که خدا نصرت دهد ايشان را، و ترک آن خلاف حکمت و خلف وعده، و هيچيک از ذات الهى روا نخواهد بود.
در مجمع- از ام الدّرداء روايت شده که شنيدم حضرت رسول اکرم صلّى اللّه عليه و آله فرمود: ما من امرء مسلم يردّ عن عرض اخيه الّا کان حقّا على اللّه أن يردّ عنه نار جهنّم؛ ثمّ تلا ذلک. يعنى هيچ مرد مسلمان نباشد که دفع کند از عرض برادر مسلمان و نگذارد که هتک عرض او شود، مگر آنکه بر خدا واجب است دفع کند از او آتش جهنم را، بعد تلاوت فرمود: «وَ کانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ
جلد 10 - صفحه 314
الْمُؤْمِنِينَ» «1»