تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَئِنْ أَرْسَلْنا رِيحاً فَرَأَوْهُ مُصْفَرًّا لَظَلُّوا مِنْ بَعْدِهِ يَکْفُرُونَ (51) وَ لَئِنْ أَرْسَلْنا رِيحاً: و اگر هر آينه بفرستيم ما بادى که مؤدى هلاک باشد مانند «دبور» که باد عذاب است و بر مزروعات ايشان وزد، فَرَأَوْهُ مُصْفَرًّا: پس ببينند کشتزار زرد شده بعد از سبزى و به هلاکت نزديک رسيده، چنانچه از آن فايده و نفع نتوان برد. لَظَلُّوا مِنْ بَعْدِهِ يَکْفُرُونَ‌: هر آينه گردند بعد از زردى نبات و زرع، کافر شوند به نعمتهاى گذشته و کفران نمايند؛ و بايستى در اين حال التجا به حق نمايند و از رحمت الهى نااميد نشوند، بلکه اميدوار باشند به رحمت واسعه سبحانى تا رياح روح و راحت در عقب آن وزيده، باران رحمت نازل و ثمرات مرغوبه مطلوبه از آن حاصل گردد. تنبيه: آيه شريفه آگاهى است به قلّت ثبات کفار و عدم تدبر و سرعت تزلزل ايشان به جهت عدم تفکر و سوء رأى آنها، زيرا نظر سوىّ صائب مقتضى آنست‌ «1» سوره اعراف، آيه 29. «2» سوره يس، آيه 79. جلد 10 - صفحه 318 که توکل بر خدا کنند و ملتجى شوند به درگاه او به استغفار در حين حبس باران و از رحمت سبحانى مأيوس نشوند و مبادرت کنند به شکرگزارى و استدامه طاعت، و در وسعت و فراخى نعمت بطر و سرکشى ننمايند و در نزول بلا و آفت صابر باشند؛ لکن اين جماعت ضعيف الايمان به عکس رفتار مى‌کردند و چون کفار در حين آثار رحمت، طغيان و سرکشى مى‌نمودند، و در وقت بلا بى‌صبرى و کفران نعمت مى‌کردند و اصلا از اين طريقه سيئه برنمى‌گشتند، بلکه به قضاى الهى راضى نبودند و جاهل بودند به صانع و مدبر خود و تأمل و تعقل نمى‌کردند که خالق عالم حکيم و تمام کارهاى او بر وفق حکمت و مصلحت مى‌باشد و به سمع قبول و گوش دل مواعظ حضرت نبوى صلّى اللّه عليه و آله را استماع نمى‌کردند؛ لذا از حقيقت حال آنها اخبار مى‌فرمايد که اى پيغمبر از وعظ و نصيحت آنها دست بدار.