تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَيَوْمَئِذٍ لا يَنْفَعُ الَّذِينَ ظَلَمُوا مَعْذِرَتُهُمْ وَ لا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ (57)
چون کفار و مجرمين درگاه حضرت جبار، مشاهده کنند قيامت را، زبان اعتذار گشايند و براى تدارک طلب رجوع کنند:
فَيَوْمَئِذٍ لا يَنْفَعُ الَّذِينَ ظَلَمُوا: پس آن روز فايده ندهد آنان را که ستم نمودند بر خود به کفر و شرک و فسق و فجور و مخالفت. مَعْذِرَتُهُمْ: عذر خواهى ايشان، وَ لا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ: و نه ايشان خوانده شوند به چيزى که برطرف کند عتاب ايشان را از توبه و طاعت همچنانکه در دنيا دعوت مى‌شدند به آن، يعنى روز قيامت ايشان را نگويند استرضاى خدا کنيد و طلب خشنودى نمائيد از او، زيرا حق تعالى در آن روز از آنها راضى نخواهد شد و عذرخواهى آنان نتيجه نخواهد داشت.