تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَ لا يَسْتَخِفَّنَّکَ الَّذِينَ لا يُوقِنُونَ (60)
فَاصْبِرْ: پس صبر کن بر آزار و اضرار و اعراض منکران و معاندان، إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌ: بدرستى که وعده خدا به نصرت و اعلاى کلمه حق و غلبه دين تو بر تمام اديان، درست و حق است، و خداى تعالى وفا خواهد فرمود، چه خلاف وعده مستلزم قبيح، و صدور آن از حکيم على الاطلاق محال است، پس البته انجاز وعده خواهد فرمود: وَ لا يَسْتَخِفَّنَّکَ الَّذِينَ لا يُوقِنُونَ: و بايد که تو را بر خفت و قلق و اضطراب نيندازند آنانکه يقين ندارند به معاد و روز قيامت؛ يعنى به جهت تکذيب معاندين امر بعث را، البته بايد در تو فتور و قصورى در دعوت پيدا نشود، زيرا آنها اهل شک و ضلالتند و انکار از ايشان غريب نيست، پس در امر دين خود ثابت و راسخ باش.
تنبيه: آيه شريفه آگاهى است براى مؤمنين در ثبات در دين و عدم تزلزل از امر معاندين.
حضرت صادق عليه السّلام فرمود: انّ المؤمن اشدّ من زبر الحديد، انّ زبر الحديد اذا دخل النّار تغيّر و انّ المؤمن لو قتل ثمّ نشرثمّ قتل لم يتغيّر قلبه:
بدرستى که مؤمن سخت‌تر است از پاره‌ى آهن، بدرستى که پاره آهن وقتى داخل آتش شود تغيير کند، و مؤمن اگر کشته شود پس زنده شود بعد کشته شود، تغيير نکند قلب او «1».
«1» بحار الانوار، ج 67، ص 304- 303 بنقل از صفات الشيعه صدوق، ص 179.
جلد 10 - صفحه 327
سوره سى و يکم «لقمان»
اين سوره مبارکه در مکه معظمه نازل شده، الّا سه آيه «وَ لَوْ أَنَّ ما فِي الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلامٌ» تا آخر در مدينه طيبه نازل شده.
عدد آيات: سى و سه است نزد حجازى، و سى و چهار است نزد غير ايشان، و اختلاف در دو آيه باشد (الم) کوفى و (مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ) بصرى و شامى.
عدد کلمات: پانصد و چهل و هشت.
عدد حروف: سه هزار و صد و ده.
ثواب تلاوت: ابن بابويه- در ثواب الاعمال از حضرت باقر عليه السّلام روايت نموده که: هر که قرائت کند سوره لقمان را در شب، موکل سازد خداوند ملائکه را که حفظ نمايند او را از لشکر ابليس تا صبح. و هرگاه قرائت کند آن را در روز، حفظ نمايد او را از ابليس تا شب «1».
تفسير برهان- از حضرت رسول اکرم صلّى اللّه عليه و آله مروى است که: هر که قرائت کند اين سوره را، باشد لقمان رفيق او در روز قيامت، و عطا شود از حسنات ده برابر به عدد هر که امر به معروف و نهى از منکر نموده؛ و هر که بنويسد و بياشامد، زايل شود علتى را که در جوف او باشد. و هر مرد و زن که
«1» ثواب الاعمال، ص 136. (چ حيدرى، 1391 هجرى)
جلد 10 - صفحه 328
خون از او تراوش کند بياويزد آن را در محل خون، منقطع گردد به اذن خداى تعالى «1». (با تذکرات سابقه) بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ