تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ «26» لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌: براى خداست خاصه آنچه در آسمانها و زمين‌ها است، يعنى همه مخلوق او، و او مالک همه و متصرف در آنها بر وجه اراده تامه و قدرت کامله، پس در آسمان و زمين غير ذات يکتاى سبحانى مستحق پرستش نباشد. إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ: بدرستى که خداى، او است بى‌نياز به ذات خود از هر چيز قبل از خلق اشياء، ستوده در همه صفات خود قبل از نطق احياء، پس غنى است از ستايش کنندگان، و ستوده و سزاوار حمد اگرچه هيچ حامدى نباشد. شأن نزول: على بن ابراهيم قمى روايت نموده که يهود سؤال نمودند حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله را از روح، فرمود: (الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَ ما أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا) يعنى روح از عالم پروردگار من، و عطا نشده‌ايد شما از علم مگر کمى. يهود گفتند: ما خصوصا، حضرت فرمود: بلکه مردم عموما. گفتند: «1» کتاب التوحيد صدوق، ص 331، ادامه روايت نهم. جلد 10 - صفحه 360 چگونه جمع شود اينکه داده نشده مگر کمى علم و حال آنکه عطا شده تو راى قرآن و داده شده‌ايم ما تورات راى و در آن علم به همه چيز باشد. حضرت فرمود: هر چند علم بندگان بسيار باشد؛ حق تعالى آيه شريفه نازل فرمود «1».