اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
ذلِک‌َ بِأَن‌َّ اللّه‌َ هُوَ الحَق‌ُّ وَ أَن‌َّ ما يَدعُون‌َ مِن دُونِه‌ِ الباطِل‌ُ وَ أَن‌َّ اللّه‌َ هُوَ العَلِي‌ُّ الکَبِيرُ (30)
اينکه قدرت نمائيها براي اينست که خداوند او است حق و ثابت و آنچه ميخوانند از غير خدا باطل است و اينکه خداوند او است علي کبير.
ذلِک‌َ بِأَن‌َّ اللّه‌َ هُوَ الحَق‌ُّ مکرر گفتيم اسماء الحسناي الهي بسيار است که گفتند هزار و يک اسم دارد يک قسمت اسماء ذات است و يک قسمت اسماء صفات است و يک قسمت اسماء افعال است و يک قسمت اسماء داله بر سلب نقائص و عيوب است که صفات سلبيه گويند و صفات ذات و افعال را ثبوتيه نامند و ذاتيه صفاتيست که سلب آنها از حضرت او محال است و فعليه دال بر افعال الهيست و اسماء ذات سه اسم که در اينکه جمله بيان فرموده اللّه که اسم ذاتيست که مستجمع جميع کمالات و منزه از جميع عيوب و نواقص است هو که اشاره بمقام غيب الغيوبي است که بر ممکن محال است پي بذات مقدس او بردن حق که اشاره به مقام واجب الوجوديست.
ذلِک‌َ بِأَن‌َّ اللّه‌َ هُوَ الحَق‌ُّ وَ أَن‌َّ ما يَدعُون‌َ مِن دُونِه‌ِ الباطِل‌ُ اشاره بالهه مشرکين است از اصنام و آتش و شمس و کواکب و بقره و عجل و شجر و ملک و جن و آنچه پرستش ميکنند.
وَ أَن‌َّ اللّه‌َ هُوَ العَلِي‌ُّ الکَبِيرُ «العلي الاعلي» که علو و عظمت و رفعت او را نميتوان درک کرد و کبريايي و بزرگواري او را نميتوان پي برد «جل الخالق و عظيم شأنه و رفع مقامه لا احصي ثناء عليک انت کما اثنيت علي نفسک».
438