تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالُوا أَ إِذا ضَلَلْنا فِي الْأَرْضِ أَ إِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ کافِرُونَ «10»
وَ قالُوا أَ إِذا ضَلَلْنا فِي الْأَرْضِ: و گفتند منکران بعث از روى انکار آيا چون گم شويم در زمين، يعنى خاک شويم و با زمين آميخته شويم چنانچه متميز نشويم، أَ إِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ: آيا ما در آن هنگام که با خاک برابر شديم هر آينه در خلقت جديد خود خواهيم بود؟!! (تکرير استفهام براى مبالغه است در انکار) يعنى هرگز ما مبعوث نشويم، بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ کافِرُونَ:
بلکه ايشان به ملاقات جزاى پروردگار خود کافر هستند و به ملاقات ملک الموت و آنچه بعد از آنست از ثواب و عقاب، ايمان ندارند. اين اضراب است از قول آنها و انکار بعث به آنچه ابلغ است در کفر، که آن انکار آنهاست به جميع آنچه در عاقبت باشد از بعث و ثواب و عقاب و ميزان و حساب و صراط و جهنم و بهشت.