تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّما يُؤْمِنُ بِآياتِنَا الَّذِينَ إِذا ذُکِّرُوا بِها خَرُّوا سُجَّداً وَ سَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَ هُمْ لا يَسْتَکْبِرُونَ «15» إِنَّما يُؤْمِنُ بِآياتِنَا: اينست و جز اين نيست تصديق مى‌کند آيات کلام ما و حجج ما را، الَّذِينَ إِذا ذُکِّرُوا بِها: آنانکه چون پند داده شوند به آن آيات و تذکر دهند ايشان را به آن، خَرُّوا سُجَّداً: به روى در افتند در حالتى که سجده کنندگان باشند به جهت خوف از عذاب ربانى، يا به جهت شکر بر توفيق هدايت سبحانى، وَ سَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ‌: و تسبيح و تنزيه کنند پروردگار خود را از آنچه سزاوار عظمت کبريائى نباشد، تنزيهى مقترن به ستايش پروردگارشان، يعنى از صفات نالايق تنزيه کنند و به ستايش شايسته او را ستايش کنند. وَ هُمْ لا يَسْتَکْبِرُونَ‌: در حالتى که ايشان سرکشى نکنند از سجود و طاعت الهى و استنکاف نداشته باشند از آن، بلکه به رغبت تمام و شوق تام اطاعت او کنند و به عبادت او اشتغال نمايند. تنبيه: نزد علماى اماميه اين آيه جزء عزائم اربع است بنا به روايت از حضرت امير المؤمنين و حضرت صادق عليهما السّلام که سجود واجبه قرآن چهار است: 1- سوره سجده نزد اين آيه شريفه. 2- «حم سجده» نزد آيه شريفه‌ «لا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَ لا لِلْقَمَرِ وَ اسْجُدُوا لِلَّهِ ...». 3- و النجم آيه‌ «فَاسْجُدُوا لِلَّهِ وَ اعْبُدُوا». 4- سوره «اقرء» آخر سوره‌ «وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِبْ». «1» وجوب سجده فورى است واجب است بر خواننده و شنونده هر قدر باشند و بر سامع بنابر اظهر. و در يازده موضع سجده مستحب است. تتمه: آيه شريفه آگاهى است به آنکه مؤمنين در مقام تسليم به مرتبه‌اى هستند که گذشته از امتثال فرامين الهى، به تذکر آيات سبحانى خاکسار شوند «1» وسائل الشيعة (چ چهارم بيروت)، ج 4، ابواب قراءة القرآن، باب 42، ص 880 و منهج الصادقين (چ سوم- اسلاميه)، ج 7، ص 265. جلد 10 - صفحه 386 به سجده پروردگار، و تسبيح و تحميد او را نمايند.