اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَلا تَعلَم‌ُ نَفس‌ٌ ما أُخفِي‌َ لَهُم مِن قُرَّةِ أَعيُن‌ٍ جَزاءً بِما کانُوا يَعمَلُون‌َ «17»
پس نمي داند هيچ نفسي آن چه را که مخفي شده است براي آنها از چيزهايي که باعث روشنايي چشم‌ها است عوض و جزاء به آن چه که بودند عمل مي‌کردند.
نعم بهشت چون ديده نشده نمي‌توان در دنيا درک کرد و اينکه تعبيرات که در قرآن مجيد و اخبار آل اطهار هست به عسل مصفي و لبن لم يتغير طعمه و خمر لذة للشاربين و ماء غير آسن يا به عنب و رطب و به سيب و گلابي و مرغ بريان کرده و به ذهب و فضه و جواهرات و قصور و فرش و حور و اشجار و امثال اينها براي اينکه است که در دنيا اينکه ثمره‌ها را مشاهده کرده‌اند و بيش از اينکه نمي‌توانند درک کنند و الا: «چه نسبت خاک را با عالم پاک!» به قول مثنوي:
آن چه مي‌گويم به قدر فهم تو است || مردم اندر حسرت فهم درست
اينها تمام لذائذ جسماني است، لذائذ روحي هزار برابر لذائذ جسماني است خدا نصيب کند برويم و از نزديک مشاهده کنيم لذا مي‌فرمايد:
فَلا تَعلَم‌ُ نَفس‌ٌ ما أُخفِي‌َ لَهُم مِن قُرَّةِ أَعيُن‌ٍ بلکه نمي‌تواند درک کند و بفهمد و بداند:
«حلواي تنتناني تا نخوري نداني».
جَزاءً بِما کانُوا يَعمَلُون‌َ به نحو تفضل نه استحقاق فقط اعمال صالحه قابليت تفضل
جلد 14 - صفحه 460
مي‌آورد.