اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أَ فَمَن کان‌َ مُؤمِناً کَمَن کان‌َ فاسِقاً لا يَستَوُون‌َ «18»
آيا پس کسي که بوده باشد مؤمن- مثل کسي است که بوده باشد فاسق، اينها مساوي نيستند.
مراد از فاسق در اينکه آيه شريفه در مقابل مؤمن، غير مؤمن است چه طبيعي باشد يا مشرک يا کافر يا اهل ضلالت ضال و مضل باشد يا معاند يا ناصبي يا سني و مخالف يا مبدع يا منکر ضروري و بالجمله ايمان به عقائد حقه کلا يا بعضا نداشته باشد نه فاسق مقابل عادل که مؤمن فاسق باشد و تفاوت بين اينکه دو مثل تفاوت بين نور و ظلمت و حق و باطل و حسن و قبيح و بهشت و جهنم و رحمت و غضب و مثوبت و عقوبت و رضا و سخط و امثال اينها دو نقطه مقابل و ضد يک ديگرند مؤمن مشمول تفضلات الهي و قرب به مقام ربوبي و مرضي خدا و رسول است و فاسق مورد سخط الهي و غضب او و لعن و طرد او و مستحق عذاب و عقوبت او است و بعد از او.
أَ فَمَن کان‌َ مُؤمِناً استفهام انکاري است يعني چنين نيست.
کَمَن کان‌َ فاسِقاً پس جواب اينکه سؤال اينکه است:
لا يَستَوُون‌َ. توضيح: مؤمن اگر ايمانش مقرون با عمل صالح و تقوي باشد، مشمول وعده‌هاي الهي مي‌شود که سر تا سر قرآن بشارت‌ها به او داده شده و اگر آلوده به معاصي باشد لکن بحدي نباشد که موجب زوال ايمانش شود و لو بسا يک گرفتاري براي معاصي متوجه او مي‌شود لکن يا در دنيا تدارک مي‌شود يا موفق به توبه مي‌شود يا مورد شفاعت واقع مي‌شود و بالاخره نجات پيدا مي‌کند و اما فاسق غير مؤمن از تمام اينکه مراحل دور است و ممنوع که در آيات بعد بيان مي‌فرمايد: