اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ جَعَلنا مِنهُم أَئِمَّةً يَهدُون‌َ بِأَمرِنا لَمّا صَبَرُوا وَ کانُوا بِآياتِنا يُوقِنُون‌َ «24»
و قرار داديم ما از آن بني اسرائيل پيشواياني و ائمه‌اي که هدايت مي‌کردند به دستور ما
جلد 14 - صفحه 466
چنان چه صبر مي‌کردند بر اذيت‌هاي قوم و بودند که به آيات ما يقين داشتند.
مراد انبياء بني اسرائيل هستند که اوصياء حضرت موسي بودند تا زمان زکريا و يحيي و عيسي و اوصياء عيسي تا زمان بعثت خاتم الانبياء که در چنگال يهود گرفتار بودند که در آيه شريفه مي‌فرمايد: وَ لَقَد آتَينا مُوسَي الکِتاب‌َ وَ قَفَّينا مِن بَعدِه‌ِ بِالرُّسُل‌ِ وَ آتَينا عِيسَي ابن‌َ مَريَم‌َ البَيِّنات‌ِ وَ أَيَّدناه‌ُ بِرُوح‌ِ القُدُس‌ِ أَ فَکُلَّما جاءَکُم رَسُول‌ٌ بِما لا تَهوي أَنفُسُکُم‌ُ استَکبَرتُم فَفَرِيقاً کَذَّبتُم وَ فَرِيقاً تَقتُلُون‌َ (بقره آيه 87) و بعيد نيست که اينکه آيه اشاره باشد به اينکه که اوصياء پيغمبر (ص)- ائمه هدي- هم گرفتار قوم مي‌شوند و صبر در بليات و آزار قوم مي‌کنند و هدايت مي‌کنند بندگان را به دستور الهي و به آيات الهي، داراي اعلي مراتب يقين هستند چنانچه در اخبار هم اشاره به اينکه معني دارد.
وَ جَعَلنا مِنهُم أَئِمَّةً امام پيشوا است اطلاق بر انبيا مي‌شود و بر اوصياء انبيا چنانچه در حق ابراهيم مي‌فرمايد: إِنِّي جاعِلُک‌َ لِلنّاس‌ِ إِماماً قال‌َ وَ مِن ذُرِّيَّتِي قال‌َ لا يَنال‌ُ عَهدِي الظّالِمِين‌َ (بقره آيه 124).
يَهدُون‌َ بِأَمرِنا مثل ائمه کفر و ضلالت نيستند که مي‌فرمايد: وَ جَعَلناهُم أَئِمَّةً يَدعُون‌َ إِلَي النّارِ وَ يَوم‌َ القِيامَةِ لا يُنصَرُون‌َ (قصص آيه 41).
لَمّا صَبَرُوا چون مي‌دانستند که صبر بر اذيت‌هاي قوم چه آثار بزرگي دارد، اگر صبر نداشتند نمي‌توانستند نگاه‌داري دين کنند و حفظ احکام الهي.
وَ کانُوا بِآياتِنا يُوقِنُون‌َ باعلي مراتب يقين که تمام حقايق نزد آنها مکشوف بود.
يک نفر از اصحاب پيغمبر (ص) زيد بن حارثه خدمتش عرض کرد: «اصبحت موقنا» حضرت فرمود:
«ما علامة يقينک»
گفت: الان صداي نغمه‌هاي بهشت و زفير جهنم را مي‌شنوم و اهل بهشت و جهنم را مي‌بينم.