1- شيوهى تربيتى قرآن آن است که از تحوّلات طبيعى براى هدايت مردم استفاده مىکند. أَ وَ لَمْ يَرَوْا ...
2- حرکت ابرهاى پر آب و بارش باران در مناطق دور از دريا تصادفى نيست،
«1». مفردات راغب.
جلد 7 - صفحه 321
بلکه با ارادهى حکيمانهى خداوند است. «أَنَّا نَسُوقُ الْماءَ»
3- زمين با آب حاصلخيز مىشود «فَنُخْرِجُ بِهِ زَرْعاً» امّا برخى دلها با آن همه آيات عبرتآموز حاصلخيز نمىشود! «أَ وَ لَمْ يَهْدِ لَهُمْ»
4- در بهرهگيرى مادّى، حيوانات بر انسانها مقدّمند. «أَنْعامُهُمْ وَ أَنْفُسُهُمْ» (حيوانات بيشتر مىخورند، راحتتر مىخورند، پختن و شستن و پوست کندن نيز ندارند!)
5- اگر انسان بصيرت نداشته باشد، چه بهتر که نامش بعد از چهار پايان برده شود. «أَنْعامُهُمْ وَ أَنْفُسُهُمْ أَ فَلا يُبْصِرُونَ»
6- از نظام بارش باران و رويش گياهان، ساده نگذريد. «أَ فَلا يُبْصِرُونَ»