تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَقالُوا رَبَّنا باعِدْ بَيْنَ أَسْفارِنا وَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَجَعَلْناهُمْ أَحادِيثَ وَ مَزَّقْناهُمْ کُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّ فِي ذلِکَ لَآياتٍ لِکُلِّ صَبَّارٍ شَکُورٍ «19» فَقالُوا رَبَّنا: پس گفتند اغنياى ايشان اى پروردگار ما، باعِدْ بَيْنَ أَسْفارِنا: دور افکن ميان منازل سفرهاى ما، يعنى بيابانها ظاهر کن از منزلى تا منزل ديگر که مردم بى‌زاد و راحله سفر نتوانند کرد. وَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ‌: و ستم کردند بدين دعا يا به جهت کفران نعمت بر نفس خود، يعنى در نعمت سرکشى نمودند و از عافيت ملال گرفته شکر آن را بجا نياوردند. بدين سبب، فَجَعَلْناهُمْ‌ جلد 10 - صفحه 526 أَحادِيثَ‌: پس گردانيديم ايشان را مورد سخنان که مردمان بعد از ايشان به تعجب به آن گويند که اهل سبا از آبادى به خرابى ميل مى‌کردند، وَ مَزَّقْناهُمْ کُلَّ مُمَزَّقٍ‌: و پراکنده ساختيم ايشان را مر پراکنده ساختنى، يعنى پراکندگى و نهايت تفرق به مرتبه‌اى که يکى از ايشان در آن مکان نماند، و ضرب المثل شد که (تفرّقوا ايادى سبا) «1». إِنَّ فِي ذلِکَ لَآياتٍ‌: بدرستى که آنچه ذکر نموديم از قصه سبا هر آينه عبرتها است، لِکُلِّ صَبَّارٍ شَکُورٍ: براى هر بسيار صبر کننده بر محنتها، بسيار سپاس گوينده بر نعمتها. تنبيه: آيه شريفه آگاهى است به کسانى که متنعمند به نعم سبحانى که شکرگزارى نموده و ناسپاسى و حق ناشناسى نکنند، زيرا عاقبت کفران و ناسپاسى، وخيم و موجب سلب نعمت و نزول نقمت خواهد بود، چنانچه اين مطلب مکرر مشاهده و گزارشات سابقين اين مطلب را محقق سازد.