تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قُلْ أَرُونِيَ الَّذِينَ أَلْحَقْتُمْ بِهِ شُرَکاءَ کَلاَّ بَلْ هُوَ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ «27» قُلْ أَرُونِيَ الَّذِينَ أَلْحَقْتُمْ بِهِ‌: بگو به ايشان نشان دهيد به من آنانکه الحاق کرده‌ايد به ساحت الهى، شُرَکاءَ: شريکان يعنى بنمائيد مرا کدام صفت بتان را شريک حق مى‌سازيد در عبادت تا در آن نظر کنيم و حقانيت آنها بر من آشکار شود. اين استفسار است از شبهه ايشان بعد از الزام حجت بر آنان به جهت زيادتى در توبيخ ايشان. کَلَّا بَلْ هُوَ اللَّهُ‌: (ردع است از مشارکت بعد از ابطال مقايسه) يعنى نه چنان است که بتان را صفتى باشد که مستحق عبادت شده شريک خدا شوند، بلکه او است خداى، الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ‌: غالب بر همه که موصوف است به غلبيت تامّه و کمال قدرت، پس با ذات او، که تواند شرکت کند؟ دانا به مصالح عامه و موصوف به حکمت بالغه، پس چه کس را با او رتبه شرکت خواهد بود؟ (تعالى اللّه عن ذلک علوّا کبيرا) وحده لا شريک له صفتش‌ و هو الفرد اصل معرفتش‌ شرک را سوى وحدتش ره نه‌ عقل از کنه ذاتش آگه نه‌ هست در راه کبريا و جلال‌ شرک نالايق و شريک محال‌