اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
الَّذِين‌َ يُظاهِرُون‌َ مِنکُم مِن نِسائِهِم ما هُن‌َّ أُمَّهاتِهِم إِن أُمَّهاتُهُم إِلاَّ اللاّئِي وَلَدنَهُم وَ إِنَّهُم لَيَقُولُون‌َ مُنکَراً مِن‌َ القَول‌ِ وَ زُوراً وَ إِن‌َّ اللّه‌َ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ «2»
کساني که ظهار مي‌کنند از زنهاي خود نيستند آنها مادران آنها نيست مادران آنها مگر زنهايي که زائيده‌اند آنها را و محقّقا اينها هر آينه مي‌گويند قول منکر و بيجا و بي‌موقع. که از اينکه آيه استفاده مي‌شود که حرام است ظهار و نبايد ظهار کرد و زن بر شوهر حرام نمي‌شود سپس خداوند کفاره اينکه معصيت را بيان مي‌فرمايد چنانچه بسياري از معاصي هست که کفاره دارد مثل افطار شهر رمضان که اگر به حرام باشد کفاره جمع دارد و اگر به حلال باشد مخير در يکي از کفارات ثلاث است و در خصوص جماع به تکرار او کفاره مکرر مي‌شود و مثل کفاره قتل عمدي يا خطايي حتي قتل بعض کفار و مثل کفاره خلف نذر يا عهد يا يمين و غير اينها که در فقه يک کتاب کتاب کفارات بيان شده مي‌فرمايد وَ إِن‌َّ اللّه‌َ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ خداوند عفو مي‌فرمايد و مي‌گذرد از اينکه معصيت اگر از روي جهل و ناداني باشد يا به دادن کفاره از گناه مي‌گذرد و عفو مي‌فرمايد که اصلا معني کفاره کفاره از گناه است که تکفير مي‌شود.