تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنَّاسِ «4»
مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ: پناه مىبرم از شر وسوسه کننده مردمان، به پروردگار ايشان که مالک امور ايشان و اله و معبود ايشان است. چنانچه بعضى از عبيد چون به امر عظيم گرفتار شوند استغاثه مىکنند به مولا و والى و مخدوم خود.
بيان- وسوسه عبارت از صوت خفى و مراد از وسواس، شيطان است که القا نمايد کلام خفى که مفهوم آن به قلوب بدون سماع رسد که خطرات باشد.
الْخَنَّاسِ: آن باز پس رونده و نهان شونده، وقتى که ياد خدا نمايند. اين وصف شيطان است که چون بنده خدا را ياد کند، باز پس رود و مىگريزد و چون از ذکر خدا غافل شود، به وسوسه در آيد. چنانچه از سعيد بن جبير مروى است:
«اذا ذکر الانسان ربه خنس الشيطان و ولى و اذا غفل وسوس اليه» «1» بعد از آن وصف فرمايد: