تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ مِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ «3»
وَ مِنْ شَرِّ غاسِقٍ: و از بدى شرّ شب تاريک، إِذا وَقَبَ: چون درآيد تاريکى آن در هر چيزى و به همه آنها فرا رسد. تخصيص شب به جهت کثرت مضار است در آن. چه فساق اکثر در شب اقدام به فسق مى‌نمايند و هوام و سباع بيشتر در شب اذيت رسانند. نزد بعضى مراد به غاسق آفتاب است. يعنى از شر آفتاب، وقتى فرو رود. و نزد جمعى مراد قمر است يعنى از شرّ قمر وقتى منخسف گردد. يا مراد هر چيزى است که هجوم کند به ضرر در هر وقتى.