اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ مِن شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ «5»
فرق است بين حسد و غبطه حسد زوال نعمت از غير و لو بر خود نخواهد و غبطه تمناي نعمت است بر خود و لو از غير زايل نشود، و بعبارت ديگر حسد ميخواهد غير مثل او شود و غبطه ميخواهد خود مثل او گردد.
تنبيه: يک موقعي در عالم رؤيا مشرف شدم خدمت حضرت سليمان عرض کردم پس از سلام که: يک نفر از علماء ما در مقام بيان افضليت حضرت خاتم الانبياء بر تمام انبياء بياناتي دارد تا ميرسد باسم مبارک شما ميگويد: کم فرق بين من عرض له مفاتيح الدنيا فلم يقبلها و بين من قال: هب لي ملکا لا ينبغي لاحد من بعدي. فرمود: ما هم بر دنيا نخواستيم. عرض کردم: چرا لا ينبغي لاحد من بعدي بديگران هم بدهد چه مانعي دارد!- فرمود: اينکه معني نيست بهر که هر چه ميخواهد بدهد بمن زيادتر بدهد
جلد 18 - صفحه 273
چنانچه شما در دعاء کميل مي‌گوييد:
و اجعلني من احسن عبادک نصيبا عندک و أقربهم منزلة منک و اخصهم زلفة لديک.
مذاکرات ديگري هم شد باري حسد يکي از صفات رذيله است و در مذمت آن اخبار بسياري داريم. از کليني مسندا از حضرت باقر (ع) فرمود:
(ان الحسد ليأکل الايمان کما تأکل النار الحطب)
و نيز از حضرت صادق (ع) همين مفاد را روايت کرده‌اند:
ان الحسد يأکل الايمان کما تأکل النار احطب.
و از علي بن ابراهيم مسندا از حضرت صادق (ع) فرمود:
(آفة الدين الحسد و العجب و الفخر)
و در حديث قدسي از پيغمبر روايت کرده که خداي متعال فرمود:
(فان الحاسد ساخط لنعمي صاد لقسمي الذي قسمت بين عبادي و من يک کذلک فلست منه و ليس مني)
و از حضرت صادق (ع) است فرمود:
(ان المؤمن يغبط و لا يحسد و المنافق يحسد و لا يغبط)
الي غير ذلک از اخبار.
اقول: افعال الهي تمام از روي حکمت و مصلحت است هر که قابليت تفضل داشته باشد باو تفضل ميفرمايد و حسود منکر اينکه است ميگويد: اينکه نعمت باين محسود خلاف حکمت است نبايد اينکه نعمت را داشته باشد و بدتر از حسد چشم و نظر است که نتواند ببيند اينکه داراي اينکه جمال و کمال باشد و در نظرش جلوه کند و چشم تأثيراتي دارد لذا دارد: خود را نيارائيد و اطفال خود را کوتاه نظرهايي هستند نميتوانند نعمتي بکسي ببينند بايد پناه برد بخدا.
سورة النّاس
اما فضلها- گذشت در سوره فلق يک قسمت از اخبار که در فضل معوذتين وارد شده بعلاوه از پيغمبر (ص) روايت شده فرمود:
(من قرأ هذه السورة علي أ لم سکن باذن اللّه و هي شفاء لمن قرأها)
و نيز از آن حضرت روايت شده فرمود:
(من قرأها عند النوم
جلد 18 - صفحه 274
کان في حرز اللّه حتي يصبح و هي عوذة من کل أ لم و وجع و آفة و هي شفاء لمن قرأها)
و از حضرت صادق (ع) روايت شده فرمود:
(من قرأها في منزله کل ليلة أمن من الجن و الوسواس و من کتبها و علقها علي الاطفال الصغار حفظوا من الجان باذن اللّه).